No Experience Expedition

Rosja część druga

2011-11-06T12:03:00.000-08:00

Tuwa

Z Krasnojarska udaliśmy się w kierunku stolicy autonomicznej republiki Tuwy. Po drodze Sebaka usłyszał niepokojący dźwięk wydobywający się z motocykla. Jak się okazało zębatka zadnia straciła zęby, a że zęby w zębatce to rzecz ważna, powinien o tym wiedzieć każdy wielbiciel i znawca zębatek motocyklowych. Z ponad czterdziestu ząbków pozostało jedynie cztery. W pierwszej chwili wpadliśmy na pomysł zastąpienia brakujących ząbków, ząbkami czosnku ale po dłuższym zastanowieniu ta błyskotliwa koncepcja upadła. Do stolicy – Kyzyla, udało się jakoś dojechać, korzystając z narzędzi tamtejszego warsztatu samochodowego zabraliśmy się do wymiany zębatki oraz łańcucha, który również chylił się ku krańcowi swego łańcuszego życia. Kyzyl uchodzi za miasto niebezpieczne, więc żeby nie kusić losu, tuż po remoncie wyjechaliśmy za miasto.

Kiedy odpoczywaliśmy spijając łapczywie zimne piwo, podjechał miejscowy tuwińczyk wraz z rodziną, zadał szereg standardowych pytań dotyczących nas i motocykli, a następnie podarował nam koreańską, nieco zdezelowaną kuchenkę gazową. Bardzo się ucieszyliśmy, gdyż nasza stara radziecka kuchenka benzynowa odmówiła posłuszeństwa i została posłana do lamusa techniki. Ów miły człowiek zaprosił nas do swej rodzimej wioski. Zostaliśmy poczęstowani kwaśnym mlekiem, chlebem oraz gęstą śmietaną. Byliśmy też naocznymi świadkami zarzynania przedstawiciela bydła rogatego w postaci krowy. Z poderżniętej szyi zwierzęcia wypłynęło około 10 litrów krwi, z której to miejscowe kobiety zaczęły robić coś w rodzaju kaszanki. Natomiast my dostaliśmy w prezencie trochę wołowej wątróbki oraz gąbczasty, mięsno-tłuszczowy twór, którego nie potrafimy fachowo nazwać. Po miłej gościnie pojechaliśmy nad pobliskie jezioro. Widok wprost niewyobrażalny, krajobraz przypominający pobliską Mongolię. Cudowne góry i stepowy charakter pejzażu dla kontrastu nasycony zielenią wzbudzał w nas tak pozytywne emocje, że w pewnym momencie na zazwyczaj smutnych twarzach pojawił się ledwo widoczny grymas, który niektórzy mogliby skojarzyć z uśmiechem. Nad tym pięknym akwenem rozbiliśmy obóz iście cygański, na kolację przygotowaliśmy wątróbkę z grilla. Niestety nie mieliśmy odwagi zjeść gąbczastego tłustego tworu bo na sam jego widok robiło się niedobrze. Nawet najznakomitsze musztardy i chrzany nie zdołały by nas nakłonić do zmiany decyzji. Stał się pokarmem dla pobliskich stworzeń, stworów i potworów. Kolejnego ranka wpadliśmy na genialny pomysł rzucania kulkami chlebowymi do góry, co wywołało przylot i żer kilkudziesięciu ptaków drapieżnych na kształt orła czy myszołowa, które to krążyły nad nami wzbudzając strach, grozę, lęk, przerażenie, a nawet trwogę!!! Na szczęście ptaki nas oszczędziły, skończyło się na paru zadrapaniach i płytkich, acz bolesnych dziobnięciach z których sączyła się ropa oraz osocze.

Jezus i inne cuda

Opuszczając Tuwę, udaliśmy się w kierunku miejscowości Petropavlovka, gdzie według informacji uzyskanej kilka miesięcy wcześniej mieszkała Tania Usova – malarka, którą poznaliśmy w pociągu do Kalkuty i spędziliśmy razem kilka dni. Postanowiliśmy ją odnaleźć w tej syberyjskiej czeluści przeplatanej z otchłanią. Kiedy dotarliśmy do wioski dowiedzieliśmy się od miejscowego hipisa, że zmieniła miejsce zamieszkania i stacjonuje w oddalonej o kilka kilometrów Czeremszance. Po dotarciu na miejsce zaskoczyliśmy kobietę w jej własnym mieszkaniu. Na początku nas nie poznała ale ale ale dlaczego? Tego nie wie nikt, może cierpi na chroniczny syndrom zapominania twarzy albo coś w tym rodzaju, albo po prostu przestraszyła się wychudzonych dziwnych twarzy. Tania nie miała czasu się nami zajmować, gdyż jest artystką i właśnie przygotowywała się do festiwalu etnicznego malując obrazy i szyjąc szmatki, które sprzedawała na festiwalowych targach. Odesłała nas do oddalonej o kilka kilometrów wioski – Gulajevki, gdzie czekał na nas jej znajomy hipis – Pasza wraz z żona Svetą. To że rosyjska gościnność nie zna granic już zdążyliśmy się przekonać, ale w tym przypadku było naprawdę wyjątkowo, byliśmy wciągnięci w bezkres gościnnych przestworzy. Nie było co prawda alkoholu, co w rosyjskich realiach brzmi co najmniej niedorzecznie, ale byliśmy regularnie tuczeni pysznym swojskim jedzeniem i przez parę dni przybraliśmy kilka kilogramów. Z miejscowych atrakcji należy wspomnieć o grzybobraniu. Otóż przez około 15 minut udało nam się zebrać kilka siatek grzybów, z których Sveta przygotowała pyszną zupę. Poza tym odwiedziliśmy mieszkające we wiosce starsze niemieckie małżeństwo. Ludzie ci zdecydowali się mieszkać na środku Syberii by żyć bliżej swojego mesjasza. Byli bowiem wyznawcami „Visariona”, o tej dziwnej Religi i jej wyznawcach wspomnimy poniżej.

Nadszedł dzień, w którym zdecydowaliśmy nie na bardzo poważny krok w naszej wyprawie, pojechaliśmy do „Visarionów”, czyli mieszkańców wioski o nazwie „Miasto Słońca”, różniącej się znacznie od typowych rosyjskich wsi. Osadę tą zamieszkują ludzie wyznający religie przekazywaną im przez Sergieja Toroga. Człowiek ten uważany za inkarnacje Jezusa Chrystusa. Jego historia wygląda nieco zabawnie, było on bowiem policjantem drogówki, następnie został wyrzucony z pracy. Po jakimś czasie doznał cudownego oświecenia i ruszył na środek Syberii aby budować nową wiarę. Religia, którą stworzył to połączenie chrześcijaństwa i buddyzmu. Sjergiej wraz z grupą swoich wiernych zaczął budować idealne „miasto”. Nietypowe domy, ołtarze, posążki, sanktuarium a wszystko to ułożone w idealnym porządku. Mieszkańcy osady to delikatnie mówiąc ludzie dziwni, pomijając fakt że nie jedzą mięsa, nie palą papierosów i nie piją alkoholu bo to jeszcze można było by zrozumieć. Ludzie, którzy zachorują nie udają się do lekarza czy szpitala, tylko modlą się i liczą na łaskę swojego nauczyciela. Próżno tu szukać sklepu, mieszkańcy nie używają również pieniędzy. Jednak ciężko sobie wyobrazić, jak to możliwe, że wykształceni ludzie (80% mieszkańców posiada wyższe wykształcenie, dodajmy, że nie są to inżynierowie a raczej absolwenci akademii sztuk pięknych czy szkół muzycznych, może to tłumaczy to całe zamieszanie) mogą wierzyć w cuda opowiadane przez byłego policjanta drogówki.

Jak na ironie losu, w dniu w którym odwiedziliśmy „visarionów” Pietrzyk obchodził swoje 28 urodziny. Nawet się piwa nie napił biedak, gdyż to surowo wzbronione, a nawet jakby chciał po kryjomu to i tak by nie kupił bo sklepu w pobliżu nie było. Jakby ktoś wpadł na idiotyczny pomysł wyprawiania urodzin właśnie w tym miejscu to szczerze nie polecamy.

Festiwal Sajańskie Kalco!

W pobliżu miasta Szuszenskoje, odbywa się festiwal muzyki etnicznej. Miejsce w którym jest organizowany słynie z magicznej mocy przekazywanej przez prastare kamienne kręgi, których w okolicy jest multum. My żadnej mocy nie czuliśmy, choć Sebaka twierdzi, że jego motocykl jeździł ze zgaszonym silnikiem przez wiele kilometrów, a do chodzenia nie musiał używać nóg tylko unosił się tuż nad ziemią za sprawą tajemnej siły. Po dotarciu na miejsce, rozbiliśmy się na polu namiotowym i rozpoczęliśmy festiwalowe życie. Jak się szybko okazało, to syberyjskie muzyczne święto przypominało bardziej wiejski festyn niż festiwal muzyczny. Pełno było gopników (rosyjskich dresiarzy), stoiska z watą cukrową, kolorowe baloniki, paciorki indiańskie, maski afrykańskie, skaczące myszki miki itd. Wśród wszechotaczającego kiczu ciężko było zachwycać się wartościową resztką. Na miejscu spotkaliśmy się z naszą krasnojarską koleżanką Mariną (znana jako fotografdezajner), z którą to razem się szwendaliśmy. Gwiazdą imprezy miała być grupa Haydamaki, lecz te ukraińskie chłopaki nieco zawiedli i rozczarowali. Jedynymi, którzy się spisali był znany z gardłowego piania, zespół Yat-Kha, dali czadu i rozruszali imprezę. Mimo nie najwyższego poziomu bawiliśmy się dobrze, gdyż smutki topiliśmy w tradycyjnym rosyjskim roztworze.

Po festiwalu za namową Mariny udaliśmy się wraz z nią i jej znajomymi nad Jezioro Biele aby krótko lecz intensywnie biwakować w tym urokliwym i pełnym magii miejscu. Z mokrego drewna niczym wprawni skauci rozpaliliśmy ognisko i zabraliśmy się do ucztowania. Ekipa była dobrze zaopatrzona w prowiant i napoje. Było bardzo miło, zwłaszcza, że okoliczności przyrody naprawdę wyjątkowe. Do snu pięknie śpiewały wysokie zające, często mylone przez turystów z sarnami. Po imprezowej nocy zakrapianej piwem, whisky oraz winem, rześcy podążyliśmy w kierunku Omska…

W Omsku czekała na nas bardzo miła kwatera u jeszcze milszej Maszy. Dziewczyna oprócz nas gościła jeszcze Juriego z Holandii, jak się okazało był on znawcą, koneserem i miłośnikiem wódki. Szybko doszło do zaprzyjaźnienia polsko - rosyjsko - holenderskiego i rozpoczęliśmy większą degustacje przybyłych na stół trunków. Po za rozrywką nadszedł czas na wymianę zębatki w motocyklu Pietrzyka. W tym celu udaliśmy się do mechanika, u którego jakimś cudem była pasująca część. Przy okazji zauważyliśmy, że łożysko w kole jest zużyte, więc wymieniliśmy je również. Po szczęśliwym usunięciu motocyklowych usterek udaliśmy się do Maszy na daczę, letniskowy domek otoczony ogródkiem z różnobarwnymi warzywami, krzewami ozdobnymi, drzewami owocowymi i tym podobnymi cudami z zakresu mini przemysłu agrarnego. W między czasie ruszyliśmy jeszcze na wycieczkę za miasto wraz ze sporą ekipą rosyjskiej młodzieży, czyli ze znajomymi Maszy. Rozbiliśmy obóz na skraju urwistego klifu z niesamowitym widokiem na jakąś strasznie wielką rzekę.. Prawdopodobnie chodzi tu o rzekę Irtysz. Siedzieliśmy przy ognisku śpiewając rosyjskie piosenki i zajadając się grillowanym mięsem. Według prastarej tradycji rosyjskiej posiłek popiliśmy znaczną ilością wódki czystej. Pobyt w Omsku był udany, ciekawy, pełen wrażeń, nietuzinkowy i sympatyczny. Niestety czas nas naglił i zaniepokojeni jego upływem ruszyliśmy w dalszą drogę.

Następnym przystankiem na naszej rosyjskiej trasie był Nowosybirsk. Zatrzymaliśmy się u sióstr z CS, których imion nie pamiętamy, gdyż swoją żywiołową osobowością i lekceważącym stosunkiem nie zdołały nas do siebie przekonać. Było najzwyczajniej w świecie nudne jak cholera, więc następnego ranka mimo padającego deszczu kontynuowaliśmy swą podróż. Celem była Moskwa. Pewnie nie wszyscy o tym wiedzą, ale to stolica Federacji Rosyjskiej! W Moskwie czekali na nas znajomi zapoznani kilka miesięcy wcześniej na Sri Lance. Bardzo mili ludzie, którym zawdzięczamy załatwienie zaproszeń potrzebnych do wyrobienia wizy. Spisali się na medal, tracąc wiele cennego czasu, sprawiali nam ogromną radość. Pozwoliło to również zaoszczędzić kilkaset złotych, które musielibyśmy wydać za zaproszenia organizowane przez agencję turystyczną. Na łamach bloga dziękujemy Kirill i Maria! W stolicy musieliśmy dokonać wymiany oleju w naszych rumakach, a Pietrzyk dodatkowo zespawał sobie wał napędowy z zębatką, gdyż podczas wymiany zużytego zestawu zauważyliśmy poważne zmiany wieloklinu wałka zdawczego. W specjalnym zakładzie spawalniczym, za pomocą elektrody zespolono części w jedna nierozłączną całość. Patent tymczasowy ale najważniejsze, że działa jak należy. Po miłych imprezkach, reperacjach motorków i zwiedzaniu Moskwy w sposób alternatywny, przyszedł czas na jej opuszczenie. Udaliśmy się w kierunku Petersburga.

W Petersburgu po raz trzeci przyszło nam się spotkać z nasz kochaną Nastią, która nas ugościła w swoim petersburskim mieszkaniu. Piter różni się znacznie od reszty rosyjskich miast, w których mieliśmy przyjemność gościć. Wyróżnia się przede wszystkim piękna architekturą w stylu europejskim. Mieliśmy to szczęście, że naszym przewodnikiem po mieście była Nastia, która perfekcyjnie nam wszystko pokazała. Oczywiście poza tułaczkami w miejskich labiryntach nie zabrakło miejsca na zabawę, więc wieczorami zabawialiśmy się popijając jakże znaną i lubianą w rosyjskiej kulturze i sztuce wódkę.

Nadszedł czas decyzji...którędy wracać do domu… pod uwagę wchodziły dwie opcje. Jedną z nich była trasa prowadząca przez Łotwę, Litwę aż do ojczyzny naszej Polski. Druga opcja miała nas poprowadzić prze kraje skandynawskie, czyli przez Finlandię, Norwegię, Szwecję aż do Danii gdzie z przyczyn nie najlepszej kondycji finansów chcieliśmy zdobyć zatrudnienie. Pewnego dnia zaszliśmy do restauracji MC Donald w celu skorzystania z Internetu (bo do jakiego innego celu poza Internetem i ubikacją może służyć to miejsce). Poprzez łącza internetowe dowiedzieliśmy się nadspodziewanie szybko, że za tydzień czeka na nas ciepła posadka w duńskim magazynie! Już nie mieliśmy wątpliwości co do wyboru trasy, stało się jasne, że pociśniemy przez Skandynawie. Tego samego dnia zrobiliśmy ostatnie zakupy w Rosji, była to przede wszystkim wódka oraz trochę jedzenia. Ruszyliśmy w kierunku dzikiej północy zamieszkanej przez zacofane i biedne ludy skandynawskie.

Rosja 2 Foty

2011-11-06T08:32:00.000-08:00

słodkowodne jezioro śródlądowe w tle

Tuwa

dziecko wrażeń głodne

spotkanie w pewnym miejscu, jak to zwykle bywa

dziecinada, dzieci, łada

szyja jako źródło bydlęcej krwi

jemu jest już wszystko jedno

młode tuwińskie matki

orłów sześć

pałatki

żaden porządny teletubiś by się nie powstydził tu zamieszkać

czy koziołek czy biedronka?

królestwo grzyby, gromada podstawczaki, klasa pieczarniaki, rząd borowikowce, rodzina borowikowate, rodzaj koźlarz

wiara czyni cuda

prawie jak Bawaria

Miasto Słońca

domek jak użytek mieszkalny

Sebaka i Saszka Lunin w Raju

dzwoń dzwoneczku

Syberia piękna jest, każdy o tym wie, ale czasem gorsza jest niż śmierć…

bułgarski wyznawca "Vissariona"

i jak tu ufać temu zwierzu!

Pani Sveta, Pietrzyk i jego urodzinowy tort!!

torcik urodzinowy

sarkastycznie smutna pani Sveta

Pasza gra na kaczce

hare Kriszna, hare rama hare rama

rozlewnoje piwo zawsze na czasie

nieboskłon

ssak nieparzystokopytny

dr Mateusz z koniem cyrkowym

co kask to obyczaj

z wódką jej do twarzy

chwilę później spadł deszcz siarki

Marta i Baszan?

miłosne drzewka kłódkowe

grzechy ludzkie

made by Pietrzyk, eaten by Kirill

Sankt Petersburg - Wenecja północy

kopułka

Niwa rzeka

to co Nastia kocha najbardziej!!!

Rosja część pierwsza - nie ostatnia

2011-09-12T13:39:00.000-07:00

Tuż po przylocie odwiedziliśmy naszych kochanych znajomych Magde i Rzeke, którzy tak samo jak pół roku temu wspaniale nas ugościli w swoim nowym przytulnym mieszkanku. Po tzw. ogarnięciu się i załatwieniu kilku spraw nadszedł czas na odebranie motocykli. Nasze dzielne Afryczki czekały w klubie motocyklowym Iron Tigers całe pół roku, okres ten wspominają jako niezbyt ciekawy, stały bowiem w magazynie przykryte szmatami i nawet się nie ruszały… w przeciwieństwie do ich właścicieli. Po wymianie opon i kilku kosmetycznych zabiegach byliśmy gotowi do kontynuowania motocyklowej przygody.

Za namową Magdy i Rzeki ruszyliśmy w okolice Slavianki, gdzie odbywała się wielka akcja sadzenia lasu organizowana przez WWF. To ze jesteśmy miłośnikami przyrody z niemieckiego <Naturfreund> wie każdy, więc sadziliśmy las z wielką pasją i ogromnym zaangażowaniem. W całym przedsięwzięciu towarzyszyła nam grupa studentów z pobliskiej szkoły szkolącej przyszłych leśników. Może zabrzmi to dziwnie, ale las sadziliśmy w lesie, było to bowiem dosadzanie lasu w już istniejącym lesie. Wtykaliśmy małe sadzonki sosny koreańskiej pośród lasu liściastego w celu zwiększenia przestrzeni życiowej dla występującego w tym rejonie lamparta. Jest to gatunek zagrożony wyginięciem, na wolności żyje około czterdziestu osobników lamparta amurskiego, na tyle mało że odnalezienie lamparciej kupy graniczy z cudem. Nie mogliśmy przecież zostawić biednych małych lamapardziątek bez domu (dom w sensie las, nie nora, dziupla czy też jama… tak jak domem dla polaków jest Polska, Anglia, Norwegia tudzież Dania). Poza sadzeniem lasów w wolnym czasie, korzystaliśmy z dobrodziejstw państwa rosyjskiego, piliśmy wiec zimną wódkę i wygrzewaliśmy się w gorącej bani. Pewnego razu doszło do skandalicznej sytuacji, po nocnej libacji Pietrzyk obudził się w nie swojej kwaterze, a Sebaka nie był w stanie podnieść się z łóżka. Zusammen do kupy nie pojechaliśmy sadzić lasu! Prawdopodobnie spowodowało to nieodwracalne zamiany w ekosystemie tajgi Primorskiego Kraju… za co serdecznie przepraszamy wszystkie mieszkające tam tygrysy, lamparty, niedźwiedzie, inne mniej spektakularne zwierzęta oraz rosnące tam drzewa, krzewy, porosty i grzyby. Więcej taka sytuacja się nie powtórzy, a my przysięgamy za wszelką cenę bronić lamparcich siedlisk na całym świecie.

Po leśnym wolontariacie wróciliśmy do Władywostoku, spakowaliśmy się na dobre i ruszyliśmy w dalsza drogę. Jechaliśmy w stronę Chabarowska, pogoda nie była najlepsza, więc postanowiliśmy zostać w miasteczku Birobidżan gdzie mogliśmy się zatrzymać u sympatycznych pary z CS. Umieścili nas w daczy (pochodzący z rosyjskiego termin oznaczający mały domek letniskowy, nierzadko otoczony działką, znajdujący się poza miastem, ale najczęściej w jego pobliżu) swoich rodziców, gdzie mogliśmy przeczekać długoterminowy deszcz. Po wspaniałej gościnie i dwóch dniach oczekiwania, pogoda się nie poprawiła, i my mimo deszczu zmuszeni byliśmy ruszyć dalej. Odziani w nowe, podarowane przez gospodarza płaszczyki przeciwdeszczowe… w strugach deszczu przemierzaliśmy kolejne mile, metry kilometry.

W drodze do Chabarowska zboczyliśmy z trasy wbijając się głęboko w dziką tajgę, aż w końcu dojechaliśmy do wioski o Krasnyj Jar. Miejsce to zamieszkują woodygatsi, czyli leśne ludki o mongoloidalnym wyrazie twarzy. Tak się złożyło, że zapomnieliśmy wyciągnąć pieniądze z bankomatu, co normalnym ludziom mogło by przeszkodzić w egzystencji. Do ludzi normalnych żaden z nasz się nie zalicza, więc problem praktycznie nie istniał. W rosyjskich lasach ciężko znaleźć bankomat, więc stwierdziliśmy że próba szukania między drzewami mija się z celem. Uznaliśmy, że najrozsądniej będzie usiąść przed sklepem spożywczym, wydać ostatnie pieniądze na piwo i czekać cierpliwie jak rozwinie się sytuacja. Jak zwykle wzbudziliśmy zainteresowanie miejscowych, którzy to licznie pojawiając się zadawali wiele pytań z zakresu motoryzacji, metafizyki i turystyki. Po pewnym czasie zjawiła się dwójka młodych ludzi, którzy zapytali się czy przypadkiem nie chcemy iść do klubu. Zabrzmiało to trochę dziwnie, bo ciężko było sobie wyobrazić klub w takim miejscu jak Krasnyj Jar, gdzie przysłowiowe bociany zawracają tracąc ochotę do dalszej wędrówki. Po drodze można spotkać wiele wracających na piechotę ptaków, które z opuszczonymi głowami idą i haczą dziobami o podłoże kreśląc przy tym charakterystyczne szlaczki na ziemi. Oczywiście na propozycje clubingu przystaliśmy. Początkowo zostaliśmy zaproszeni do domu, gdzie przywitała nas cała rodzina. Na stole pojawiły się niecodzienne potrawy takie jak pierogi z żubrem, żubr w dzikim czosnku, kiszona paproć, rosół z pomidorów, surowa strugana mrożona ryba i wiele innych wspaniałych, egzotycznych i nieznanych nam potraw. Poza jedzeniem nie mogło zabraknąć wódki, którą to sączyliśmy z umiarem dla dobrego trawienia. Po domowej uczcie poszliśmy do klubu gdzie były tańce, wódka i tańce… a zabawa trwała do białego rana! Następnego dnia gospodarze domu obudzili nas raptownie, gdyż stwierdzili, że nie możemy spać kiedy u nich są goście, którzy chcą nas poznać…. i napić się z nami wódki. Rosyjska gościnność nie zna granic, więc mieliśmy niemały problem aby wydostać się z tego gościnnego getta. Po kilku dniach udało nam się uciec i ruszyć w kierunku Chabarowska. Droga przebiegała spokojnie ale do czasu… Nagle na szutrowym szlaku pojawił się tygrys, który kilkukrotnie przechodził leniwie przez drogę. Byliśmy bardzo dobrze przygotowani na takie spotkanie, w naszym ekwipunku nie mogło przecież zabraknąć moskitiery na tygrysy oraz anty tygrysich drażetek. Chyba nie wzbudziliśmy jego zainteresowania bo najzwyczajniej w świecie nas olał, ale całe szczęście nie w sensie dosłownym. Mieliśmy ogromne szczęście widząc takiego zwierza, gdyż tygrys amurski należy do najrzadszych gatunków występujących na Ziemi jak i zapewne w całym wszechświecie, zostało ich zaledwie około czterystu. Z tygrysem nie utrzymujemy żadnego kontaktu, nie posiada on bowiem konta na fb co niestety uniemożliwia jakikolwiek chaty.

Po tygrysich igraszkach udaliśmy się w końcu Chabarowska. W mieście czekała na nas dziewczyna rodem Niemiec, ale za to o swojsko brzmiącym nazwisku – Wilczek. I znowu trafiliśmy z akomodacją znakomicie, Sophia poza nami gościła jeszcze dwójkę austriackich Włochów. Dziewczyna specjalnie dla nas zaaranżowała spotkanie z pewnym ciekawym człowiekiem o imieniu Igor, ów osobnik był samoukiem języka polskiego i niemieckiego, chciał się z nami spotkać w celu sprawdzenia swej polskiej mowy. Mówił dosyć śmiesznie, gdyż języka uczył się tylko z książek. Oprowadził nas po mieście odkrywając przed nami wszystkie sekrety chabarowskiego labiryntu zawiłości. W Chabarowsku zostaliśmy kilka dni szwendając się po mieście, a wieczorami imprezując przy akompaniamencie wódki, suszonych ryb, czeremszy i innych rosyjskich smakołyków.

Następnie popędziliśmy w kierunku Czity. Pewnego razu zjechaliśmy z trasy w celu rozbicia obozu i spędzenia nocy w pięknych okolicznościach przyrody. Rozbiliśmy się nad brzegiem rzeczki wzbudzając zainteresowanie dzieci i młodzieży z pobliskich wiosek, które to tłumnie nas odwiedzały robiąc zdjęcia motocyklom i ich dziwnym właścicielom. Kiedy zrobiło się ciemno przybyła do nas kompletnie pijana część ów młodzieży, chcieli nas wyciągnąć z namiotów i napić się wódki. Na propozycję nie przystaliśmy, więc za karę ukradli Pietrzykowi kask, a Sebace jego ukochaną wędkę. Straciliśmy więc protekcję głowy jednego z uczestników oraz możliwość zdobycia pożywienia. Jednak i z takimi przeciwnościami losu udało nam się zmierzyć. Pietrzyk zakupił bowiem rewelacyjny sowiecki kask, w którym to wyglądał chyba jeszcze lepiej niż poprzednio, Sebaka zaś kupił chiński odpowiednik kijka z żyłką. Mogliśmy więc ruszyć dalej.

Kolejnym przystankiem na drodze do Czity była wioska, przy której znajdowało się jeziorko nad którym zechcieliśmy spędzić noc. Pech chciał, iż tego dnia Rosji było jakieś święto, co oznacza, że wszyscy mieszkańcy wioski byli kompletnie zalani. Rozmowa z pijaną rosyjską wiejską społecznością nie należy do jakiś szczególnych przyjemności, ale niestety byliśmy zmuszeni bawić się w pijackie konwersacje. Zostaliśmy zgarnięci przez pijanego kierowcę Lady Nivy, który zaprosił nas na rybę. Był tak pijany, ze o żadnej rybie mowy być nie mogło, były za to liczne rozmowy z miejscową patologią. Te męty społeczne o alkoholowym wyrazie twarzy i praktycznie nigdy nie schodzącym stanie upojenia czasami bywają niebezpieczni. Było tak tym razem, więc zamiast nad jeziorem rozbiliśmy sie w pobliskim lesie i spokojnie doczekaliśmy rana przy ognisku i kiełbaskach.

Po przyjeździe do Czity spożywaliśmy śniadanie pod jednym ze sklepów spożywczych, myśląc przy okazji co robić wieczorem, bowiem tego dnia Sebaka obchodził urodziny. Po chwili podjechał na motocyklu młodzieniec o imieniu Kola, który zadał kilka standardowych pytań i bardzo zainteresował się naszym motocyklowym przedsięwzięciem turystyczno naukowym. Kola wykonywał ciekawy zawód, był on pilotem myśliwca a hobbystycznie miłował się w motocyklach. Najpierw zaprowadził nas do swojego znajomego, którego również urzekła nasza historia, a potem zaprosił nas do siebie do okolicznej wsi gdzie mieszkał. Wieś o nazwie Doma, to zbiór kilkudziesięciu wojskowych bloków mieszkalnych rodem z ZSRR. Rosyjskie ministerstwo obrony gwarantuje swoim żołnierzom obskurne kwatery, w których przez większość czasu brakuje prądu, gazu oraz wody. Jednak te wszystkie fakty nie przeszkodziły w celebracji 28 urodzin Sebaki. Gospodarz zakupił wódkę oraz smaczne przekąski którymi raczyliśmy się do późnych godzin nocnych. Urodziny przebiegły prawidłowo, bez zakłóceń. Jubilat jak i przybili na miejsce goście byli pijani i zadowoleni.

Dotarliśmy do Irkucka i od razu udaliśmy się do naszych wcześniej umówionych ziomków z CS. Była to młoda małżeńska para – Anton i Tata( Tata występuje tu jako imię nie chodzi bynajmniej o ojca). Bardzo mili i przyjaźni ludzie pokazali nam miasto, potem zabrali nas na koncert grupy – Bangladesz Orkiestra gdzie bawiliśmy się do rana. Następnie pojechaliśmy razem na motorach do Listwianki (kurort nad Bajkałem) po czym promem zwanym Rakietą wstrzeliliśmy się do wioski Bolszoje Koty. W tej typowej nadbajkałskiej drewnianej osadzie zatrzymaliśmy się u znajomego Antona i Taty. Okazało się, że tego dnia Tata obchodzi swoje 27 urodziny wiec zabraliśmy się do świętowania. Do ekipy dołączył jeszcze tata Taty (nie chodzi tu o dziadka, tylko ojca Taty). Piliśmy rosyjski samogon o aromacie orzeszków kierowych a zagryzaliśmy tradycyjnym salo (słoniną), ogórkami kiszonymi i pomidorami w occie. Następnego ranka, postanowiliśmy nie korzystać z promu i do Listwianki wróciliśmy na piechotę. Dwudziesto kilometrowy spacer dostarczył wielu niezapominanych wrażeń w kwestii estetyki krajobrazu.

Kolejnym celem na naszej drodze był Olchon, czyli wyspa na jeziorze Bajkał, które słynie z szamanizmu i wędzonej ryby omuli. Droga na Olchon z pozoru łatwa, była prawdziwą męką, gdyż urządzenie nawigacyjne GPS wskazało nam drogę krótsza lecz trudniejszą. Błoto, zarwane mosty, brody, przeszkody podłużne i poprzeczne, insekty, motyle… z tymi wszystkimi niedogodnościami musieliśmy walczyć. Po ciężkiej przeprawie udało się dotrzeć do darmowego promu, który zabrał nas na wyspę właściwą. Od samego początku miejsce urzekło nas swoim nieprzeciętnym górsko stepowym krajobrazem. Szutrowa droga doprowadziła nas do Hużira czyli największej wioski na wyspie. Na wzgórzu tuż obok cerkwi czekał już na nas Siergiej, zaznajomiony wcześniej w wirtualnym świcie CS. Gdy podjechaliśmy na miejsce, poza Siergiejem była też trójka polaków. Miłe małżeństwo z Gdańska – Maruś i Kinga, oraz bardzo sympatyczna studentka Kasia. Szybko się z nimi zaprzyjaźniliśmy i spędzaliśmy dużo razem. Odbyliśmy kilka wycieczek, pieszych oraz motocyklowych. Pewnego dnia wraz z Markiem i Kingą przeszliśmy wyspę w poprzek, na końcu trafiając na dwójkę pijanych Rosjan, którzy nas po mistrzowsku ugościli wódką z orzeszkami kiedrowymi, a poza nakarmili. W ramach wizyty olchońskiej jako wolontariusze, uczestniczyliśmy w budowie placu zabaw, żeby małe dzieci mogły się bawić w cywilizowanych warunkach, a nie jak to zwykle bywa – jadły narkotyki. Pomysłodawcą przedsięwzięcia był Siergiej, jednak praca jaką mieliśmy wykonać, czyli wyrównanie kamienistego podłoża przerosło nasze siły i chęci, więc z wolontariatu szybko zrezygnowaliśmy i na powrót staliśmy się beztroskimi nierobami. W Olchońskiej opowieści znaczącym faktem było złowienie przez Sebakę prawdziwego szczupaka, świadkowie twierdzą, że wymiarami dorównywał dużemu psu. Ryba została zdjęta z przynęty, uśmiercona, włożona do czarnego worka, oczyszczona, pokrojona, usmażona i zjedzona, a następnie strawiona i po części wydalona. Koniec końców, po rybie śladu nie ma. Więcej ryb nie udało się złowić, więc z powodu braku pokarmu opuściliśmy tą piękną wyspę…

Rosja foty

2011-09-12T12:08:00.001-07:00

obóz w lesie przeważnie kończy się w taki sposób

mało śmieszne zdarzenie w lesie

szwadrony ekosystemu

my Wam wszystko zasadzimy...

akcja WWF mająca na celu przywrócenie dawnej sympatii do saren, jeleni

nauczyciel angielskiego nie władał tym językiem... i takie przypadki zdarzają się w tajdze

kwaśny uśmiech woodygatki

pierogi z żubrem i inne smakołyki

nienaturalnie uszlachetnione uzębienie atrybutem woodygatesa

rysy twarzy wskazują na bloskie pokrewieństwo

jak głowa przejdzie to cała reszta też

prawdopodobnie Chabarowska cerkiew lub sobór

zjawiska niewyjaśnione rutyną dnia codziennego

idylliczny obraz rozgrywającej się na wsi rosyjskiej tragedii

pomidor ma tutaj funkcję popychacza

motyle na kupie?

rzeka nie wiedziała, że przetnie drogę Sebace... chwilę po tym incydencie wyschła...

inżynieryjny debiut Sebaki spotkał się z żywym zainteresowaniem czteroletniego Jaromira

prawdziwa gościnność wciąż trafia na stoły świata

kolega Dariusz już od najmłodszych lat zdobywał praktykę

święto wymalowane ma na twarzy

wczesna matka dziecko pielęgnuje

złota myśl radzieckiej motoryzacji

...20 lat poźniej...afri wciąż daje radę...

tradycyjny poczęstunek rosyjski

historie wędkarskie

zdobienia wskazują na najazdy pomysłowych Kaszubów

prymitywna łatwopalna zabudowa

dziewczynka cieszy się na nasz widok...

dzieci też lubią słodycze na tle płotu!

nierówna walka żywiołów

krajobraz stepowy śmiało przeplata się z drogą utwardzoną

w tym oto miejscu na skraju drogi w latach 30-tych stygły pierogi

"spotkanie towarzyskie, którego głównym celem jest wprowadzenie uczestników w stan upojenia alkoholowego"

kask sowiecki doskonale sobie radzi w warunkach zwiększonego pędu powietrza

włoski kierowca z motocyklem "very grevy"

amarykański kierowca z Kalifornii

wtargnął w bystrą jak łza wodę

Pani Potrzeba... taksóweczka czeka...

prawdopodobnie jedyny bezpłatny transport na wyspę Olchon na jeziorze Bajkał w Rosji

senne marzenie rannego w potrzasku kowboja

skała szamana tak zwana

+2 stopnie

Malezja, prawie Japonia i troszeczkę Korei

2011-07-24T01:56:00.000-07:00

Kolejny raz podczas naszej azjatyckiej tułaczki przywitaliśmy się z Kuala Lumpur. Tak się jakoś miło złożyło, że mieszkańcami tej metropolii są od niedawna znani wam, ale może bardziej nam – Rafałek i Ewuśka z którymi to wcześniej szwendaliśmy się po Indiach i Nepalu. W stolicy Malezji wiją sobie gniazdko i pielęgnują swą miłość, istnieją nawet prognozy, że wkrótce mogą im się wykluć pisklaki (o ile Ewa zdoła wysiedzieć jajka). Ten cudowny zbieg okoliczności sprawił, iż mogli nas ugościć, czego właściwie od nich po cichu oczekiwaliśmy.

W dniu przyjazdu najważniejszym wydarzeniem była impreza organizowana przez polską ambasadę w ramach uczczenia rocznicy Konstytucji 3go Maja. Bal był organizowany w sali jednego z luksusowych hoteli w KL. W porównaniu do reszty gości nie wyglądaliśmy zbyt elegancko, słabo wypadły nasze przyduże koszule zakupione w filipińskim lumpeksie w porównaniu do eleganckich kreacji przybyłych na przyjęcie gości i gościów. Na imprezie pojawiły się polskie potrawy takie jak pierogi, gołąbki, zupa grzybowa i wiele innych smakowitych kąsków. Oczywiście nie mogło zabraknąć alkoholu, który był nieustannie roznoszony przez kelnerów. Nigdy przedtem nie zdarzyło się nam hulać na tak wykwintnej imprezce. Na środku sali stał odlany z lodu orzeł, który topniał sobie leniwie podczas balu. Wszystko to wyglądało trochę jak reklama Ferrero Roshe tylko bez Ferrero i bez Roshe. Było dużo gości, głównie ambasadorzy, konsule, komuniści, emeryci i renciści, cykliści, kolejarze, marynarze, spawacze, murarze, tynkarze, handlarze, beneficjenci, kosmonauci, konsultanci, a ponad to takie osobistości jak księżna Justyna Kurdel, hrabina von Kiełsznia, magnat Michał Swatek i wielu innych szanownych i szanowanych gości. Jednym słowem bohemy najazd wielki…

Po wyleczeniu się z choroby zwanej kacem, następnego poranka ruszyliśmy autostopem w kierunku Kuala Perlis, skąd promem udaliśmy się na wyspę Langkawi. Stopowanie po Malezji jest banalnie proste, więc na miejsce dotarliśmy stosunkowo szybko, większość trasy przebyliśmy sportową Hondą, co jeszcze bardziej przyspieszyło podróż. Na wyspie spotkaliśmy się z mocną ekipą twardych ludzi pod przewodnictwem największego rzezimieszka w regionie – Swatka M. (w pół świadku przestępczym znanego jako „killer z Zabrza”) Po szybkim zakwaterowaniu i posiłku zaczęła się konsumpcja piwa, należy też dodać że – wyspa Langkawi jest wolnocłowa, więc alkohol jest nieprzyzwoicie tani. Wszystkie te sprzyjające okoliczności sprawiły, że utonęliśmy w wirze zabawowej ekstazy, zapominając przy tym o codziennych obowiązkach takich jak obieranie ziemniaków, przewijanie dzieci, odrabianie lekcji czy chodzeniu na grzyby…. To co działo się na tamtejszych plażach ciężko ubrać w słowa, to tak jakby wrzucić głodnego kleszcza do szklanki napełnionej krwią i dodatkowo głaskać go po brzuszku (głupszego porównania autor nie mógł wymyśleć). Impreza nie ustawała nigdy! Nawet podczas snu pojawiały się imprezowe zmory, mary czy tam zmazy… Jeśli ktoś potrafi odróżnić powyższe, prosimy o komentarze.

Kolejną atrakcją szaleńczego wyjazdu na Langkawi był czterogodzinny rejs po okolicznej zatoczce pełnej urokliwych wysepek porośniętych palmami i Bóg jeden wie czym jeszcze. Najciekawsze w tym wszystkim było to, ze podczas rejsu można korzystać z tzw. otwartego baru. Oczywiście nie odmówiliśmy sobie tej przyjemności jedząc pijąc, lulki paląc, tańce hulanki swawole, ledwie łodzi nie rozwalą… Do dyspozycji było też tzw. „morskie jacuzzi” czyli siatka wyrzucona za jachtem, na której można było się relaksować podając swe ciało morskiej ekstazie masażu wodnego. Rzecz jasna browarki podawane były nieustannie przez pokładowych majtków i bosmańskich pomagierów. Sielankę morskiego jacuzzi przerwały krwiożercze meduzy, które całą watahą zaatakowały zaskoczonych uczestników morskiego balu. Woda zamieniła się w morze krwi, a meduzie zęby do dnia dzisiejszego tkwią w brzuchach, podudziach, łydkach, szyjach, pachwinach, podbródkach, pośladkach, opuszkach, nozdrzach, powiekach, gałkach ocznych, językach, krtaniach, dziąsłach, nibynóżkach, wargach, małżowinach usznych i w wielu innych częściach ciała uczestników tej krwawej kąpieli. Po rejsie jakoś udało się zejść na ląd by kontynuować imprezkę w miejscu zakwaterowania.

Po ekscesach związanych z wyspą Langkawi powróciliśmy do KL do naszych kochanych – Ewy i Rafałka. Następnego ranka spakowaliśmy swe plecaczki i ruszyliśmy na lotnisko by następnie odlecieć do Japonii. Podczas pierwszego stadium odprawy biletowej pewien człowiek o głupim wyrazie twarzy, którego imienia nie pamiętamy, a który był pracownikiem linii „Air Asia” kolokwialnie mówiąc przypieprzył się do nas bezczelnie. Stwierdził bowiem, że jeżeli nie mamy biletu powrotnego z Japonii, to nie może nas przepuścić. Na nic zdały się nasze tłumaczenia iż z Japonii do Rosji chcemy płynąć promem. Gnojek okazał się tak uparty, ze nas najzwyczajniej w świecie nie przepuścił, w ten oto sposób straciliśmy lot do Tokio. Początkowo złość była wielka, ale po krótkim czasie ochłonęliśmy i z uśmiechem na ustach wróciliśmy do Rafa i Ewi. Oczywiście ucieszyli się, że nas widza ponownie, albo tylko udawali. Jak to mówią nie ma tego złego, co by na lepsze nie wyszło.

Tak się składa, ze naszych hostów bardzo lubimy, a ponad to warunki mieszkaniowe maja nie najgorsze. Basen, siłownia, ping – pong itp. atrakcje. Reasumując nie można się było nudzić. Przedłużający pobyt w KL obfitował w wiele atrakcji, jedną z nich był wernisaż organizowany w jednej ze stołecznych galerii, zostaliśmy tam zaproszeni przez Ewę, która w malezyjskim półswiadku artystycznym ma niemałe wpływy. Na wystawie oferowano nam wino, szampan i piwko. Poza poczęstunkiem obrazy też były.

Kolejnym wydarzeniem które wstrząsnęło naszym pobytem w KL były urodziny naszej koleżanki Magdy pracującej w ambasadzie RP. Imprezka odbyła się na roof topie jednego z luksusowych kondominium. Magda bardzo się postarała i przygotowała wiele polskich przysmaków, pojawiły się między innymi pierogi z kapustą i grzybami, bigos, sałatka warzywna. Na samym początku imprezy szoku doznał Pietrzyk, którego zaatakowała sporych rozmiarów dziewczyna, całkiem niespodziewanie wsunęła mu język do ust… po dziś dzień nie może się otrząsnąć z traumy, sika w nocy i jest nerwowy.

Pewnego razu wpadł nam do głowy szatański pomysł! Postanowiliśmy pojechać autostopem w górzyste rejony kraju Cameroon Highlands by odpocząć od miejskiej dżungli. Postanowienie zmieniliśmy w czyn i wraz z Rafałem ruszyliśmy na prawdziwie męską wycieczkę. Łapanie stopa poszło bardzo gładko i już po kilku godzinach mogliśmy się cieszyć pięknem otaczającej przyrody. Główną atrakcją tego miejsca są herbaciane pola po których skakaliśmy bez końca, obserwowaliśmy również kwiaty, łodygi, licie i korzenie otaczających nas roślin. Prawdziwie męskim wyzwaniem był kilkunastogodzinny trekking po niebezpiecznej, pełnej skorpionów i wiewiórek dżungli. Jakimś cudem udało nam się przetrwać to piekło. Ranni i upokorzeni przez mieszkańców tropikalnego lasu jakimś cudem wyszliśmy i przypadkowo trafiliśmy na fermę truskawek. W Malezji truskawki nie są zbyt popularne, więc wzbudzają ogromne zainteresowanie dzieci, młodzieży, ludzi dorosłych, zwierząt i innych roślin. Owoce te, jakże rzadkie w tej części Azji, na tyle wzbudziły również nasze zainteresowanie, że skusiliśmy się na kilka sztuk. Owoce nie były myte, ale na szczęście nie spowodowały dokuczliwej biegunki, która mogła by być powodem dokuczliwych plam oraz przykrego zapachu. Po wyczerpującym wypadzie powróciliśmy bez szwanku do KL.

Stracony lot do Japonii spowodował małe zmiany naszych planów, w celu zaoszczędzenia pewnej sumy pieniędzy postanowiliśmy nie pchać się na siłę do Japonii. Zarezerwowaliśmy tańszy bilet do tańszej Korei. Natomiast wizę rosyjską, która mielimy załatwiać w Japonii załatwiliśmy w KL. Nie obyło się bez licznych komplikacji. Kiedy wtargnęliśmy do konsulatu Federacji Rosyjskiej po odebranie wiz , a było to w przeddzień odlotu do Korei okazało się że wiza nie jest gotowa gdyż nr naszego rosyjskiego zaproszenia nie wchodzi do systemu komputerowego w rosyjskim konsulacie. Myśleliśmy, ze straciliśmy kolejny lot. Całe szczęście sprawą zajął się sam rosyjski konsul i jakimś cudem finalnie wizę załatwił o czym poinformował nas późnym wieczorem. Na koniec pobytu zrobiliśmy pizze i wypiliśmy symboliczną ilość alkoholu bawiąc się przy tym przaśnie.

Kolejny ranek był bardzo nerwowy, musieliśmy się spakować, odebrać wizę i kupić nowe opony do motocykli. Na szczęście w kupnie opon pomogli nam Rafi i Ewi, nie dość, że kupili to nawet przywieźli nam opony na dworzec autobusowy. Pożegnaliśmy się pięknie i rozstaliśmy, ale oczywiście nie na zawsze. Samolot do Korei odleciał z nami na pokładzie, a co było potem?

Korea – krótkie mocne starcie

Wylądowaliśmy w Seulu i podążyliśmy do miejsca docelowego czyli dawnej znajomej u której mieszkaliśmy pół roku wcześniej czyli sympatycznej nauczycielki angielskiego i jej psa Ipuna. Dziewczyna się nie zmieniła tylko jej pies jakby bardziej nerwowy i parchaty. Następnego deszczowego poranka spotkaliśmy się z naszą dobra znajomą Koreanka poznaną kiedyś na Sri –Lance – Mary Park. Dziewczyna bardzo się zaaferowała, najpierw zabrała nas na pyszny obiad do chińsko – japońskiej restauracji, następnie oprowadziła nas po mieście odkrywając przed nami tajemnice pałacu królewskiego. W między czasie trafiliśmy jeszcze na targi medyczne i zostaliśmy profesjonalnie przebadani przez koreańska pani doktor. Wbiła nam ona w żyły cos w rodzaju mini szpili w celu zrelaksowania naszych znerwicowanych ciał. Kolejną atrakcją jaką nam zapewniła była wycieczka do kampusu uniwersyteckiego gdzie mała Mary studiuje sobie różne rzeczy. W strefie oddziaływania studenckiego trafiliśmy na bardzo sympatyczną imprezkę gdyż akurat odbywały się tamtejsze juwenalia. Zebrała się grupka osób pochodząca z różnych stron świata. Atmosfera była przeurocza, przezabawna a momentami nawet przaśna. Był grill z przeróżnymi smakołykami, a nawet pojawił się alkohol – piwo, wino, i tradycyjne koreańskie sojdiu…

Kolejnego dnia nie robiliśmy niczego szczególnego, wróciliśmy do Seulu odebrać bagaż oraz nasze nowe opony motocyklowe, a następnie powróciliśmy do miasteczka akademickiego, wszystko to działo się pod czujnym i opiekuńczym okiem naszej koreańskiej przewodniczki. Wieczorkiem wraz z niewielką grupa studentów świętowaliśmy na ławce nasze spotkanie z tym ciekawym krajem. Niestety pobyt w Korei trwał tylko trzy dni a potem niczym bociany na zimę do Afryki tak my na wiosnę do Rosji ulecieliśmy….

Malezja foty wyższego sortu

2011-07-24T01:34:00.000-07:00

menel

bida z nędzą

matka syna rodziła

burżujka taki ruski piecyk

lambada da da da dadada

Hrabia Pan

gdzie moje pyyywo?!

herbatnik

czysta żenada

Filipińskie szaleństwo!

2011-06-09T03:06:00.000-07:00

Może to zabrzmi dziwnie, ale jednym z poważniejszych powodów dla którego odwiedziliśmy Filipiny było piwo, a konkretnie niska cena, za którą trunek można nabyć… Butelkę dobrego piwa na Filipinach można kupić za jedyne 1,5 zł. Nie mogliśmy więc przepuścić takiej degustatorskiej okazji…

Wizytę w tym pięknym kraju zaczęliśmy w Manili. Osiedliliśmy się u młodzieńca o imieniu Rome. Poznaliśmy go za pośrednictwem portalu CS. Kiedy weszliśmy do jego mieszkania, naszym oczom ukazał się ogromny apartament, który tacy małomieszczańscy zakompleksieni bezrobotni jak my zwą luksusowym. Mieszkanie znajdowało się na 29 piętrze, a z okien można było podziwiać panoramę miasta oraz zatokę Manilską. Po zjedzeniu śniadania przygotowanego przez służącą Roma, udaliśmy się do miasta po piwo. Nasz nowy kolega z myślą o nas zakupił kilkadziesiąt butelek. Po powrocie do mieszkania rozpoczęliśmy degustację, a w międzyczasie prawa ręka Roma przygotowała tradycyjny filipiński obiad. Po posiłku dalej raczyliśmy się bożym nektarem. Wieczorem, kiedy już nie przystało nam pić piwa mogliśmy się zająć mocniejszymi alkoholami, których Rome miał takie ilości, które co najmniej dwóch obywateli Rosji mogłyby wprowadzić w stan nietrzeźwości. Dobre maniery nie pozwalają nam na odmowę w takich przypadkach, zatem zaczęliśmy tzw. lekkoatletykę ciężarową. Na pierwszy ogień poszły skandynawskie aquavisty, następnie po nich bałkańskie rakije, które następnie oddały pałeczkę kaukaskim koniakom, w tej pełnej wzlotów i upadków sztafecie procentowej. Następnie nowy kolega zabrał nas do części miasta zwanej Malate, która nieco przypominała Bangkok, setki prostytutek, ladyboyów i innych dziwolągów, poza tym piękne dziewczyny oraz wiecznie trwająca impreza. Fakt, że przez ostatnie miesiące nie bujaliśmy bioderkami sprawił, że popadliśmy w pewnego rodzaju imprezowy transcendentny cug.

Samo miasto zaskoczyło nas swoją nowoczesnością, pewne dzielnice Manili przypominają Hong Kong, Seul czy Singapur. Inne przybrały formę slumsów - typowe dla szybko rozwijających się metropolii azjatyckich, przyciągających ludność z terenów wiejskich, która nie może się odnaleźć w realiach mega miasta.

Kolejne dni mijały na wesoło, były przesiąknięte luksusowym stylem życia do którego nie jesteśmy przyzwyczajeni, jako chłopstwo pańszczyźniane wolny czas w naszych stronach spędzamy gównie na obieraniu ziemniaków, z ang. peeling. Zamiast planowanych dwóch dni zatrzymaliśmy się w Manili pięć dni.

Pewnego dnia doszło do bardzo ważnego spotkania na szczeblu wyższym niż przeciętny, otóż niejaki Michał M. Swatek (poznany kilka miesięcy wcześniej na wyspie Bali przyp. Red.) przebywał akurat w Manili wraz ze swoją dziewczyną Sindy i wyraził szczerą chęć spotkania się z nami. Zaaranżowaliśmy więc konfrontacje z tym znanym kibicem Legi Warszawa. Bardzo miło było zobaczyć tą chuligańską ucieszoną mordę. Zaraz po spotkaniu udaliśmy się nad brzeg zatoki by uczcić śląsko - pomorską przyjaźń, zrobiliśmy to przy akompaniamencie wyrobów piwowarskich. Ilość spożytych browarów ciężko było by oszacować nawet astronomowi Keplerowi czy znanemu z żyłki obliczeniowych łamigłówek Wieśkowi zwanym Lukrecjuszem lub Poncjuszem. Z brzegu morza przenieśliśmy się na 29ty etaż apartamentu i kontynuowaliśmy imprezę na balkonie podziwiając walkę zmroku z świetlną emanacją miasta. Kolejnym przystankiem była miejska ławka gdzie zajęliśmy się lokalną whisky. Ceny lokalnego alkoholu klasyfikują Filipiny jako: ziemia obiecana, złote miasto eldorado, bursztynowa komnata, Atlantyda, a w końcu jajo Faberze dla wszelkichżuli, beji, bumelantów, menelów, zachlej mord, obszczymurków i łazęg pijackich tego Świata. Niestety imprezka skończyła się przedwcześnie, gdyż nasz mały Michałek wraz ze swoją drugą połówką (nie chodzi tu o znane w krajach graniczących z Polską na wschodzie, skojarzenie połówki z najpopularniejszą gabarytowo flaszką wódki) następnego ranka musieli wracać do KL. Było to nasze drugie spotkanie ale prawdopodobnie nie ostatnie... (prawdopodobnie zastosowano tu jedynie w celu zaciekawienia czytelnika naszymi kolejnymi poczynaniami, w rzeczywistości spotkaliśmy się zaledwie kilka dni później w Kuala Lumpur na bankiecie).

Po burzliwym pobycie w Manili pojechaliśmy do Banaue aby podziwiać słynne terasy ryżowe, jak się okazało była to trafna decyzja - jedna z piękniejszych tras trekkingowych jakie udało się nam eksplorować. Niesamowicie widowiskowe terasy (wpisane na listę UNESCO) zbudowane około dwa tysiące lat temu. Trasa piesza wiedzie wąskimi ścieżkami, które są jednocześnie elementem budującym terasy. Sumując te wszystkie fakty można bez obawy skwitować, że nie szkoda nam było powiedzieć, że jesteśmy zadowoleni.

Kolejnym przystankiem na filipińskiej drodze było miasteczko San – Fernando gdzie co roku w okresie świąt Wielkiej Nocy odbywają się ukrzyżowania jezusków- ochotników. Niestety nie udało nam się zostać ochotnikami, wiec pozostaliśmy w roli obserwatorów. Sprawa wygląda dosyć nietypowo, do krzyża przybijają pseudo Jezusów ale trochę inaczej niż prawdopodobnie w oryginale. Ochotnicy przybijani są jedynie na 5 minut sterylnie czystymi gwoździami o średnicy grubości igły lekarskiej, poza tym stoją na specjalnych podstawkach co znacznie zmniejsza ich cierpienie. Nogi przybijane są symbolicznie, jedynie błona pławna zostaje przekłuta co prawdopodobnie równa się w skali odczuwania bólu znanemu w półswiadku narkomańskim piercingowi, pol. przekłuwać. Jest to swego rodzaju show, który jednak warto zobaczyć, tak jak inne ciekawe przedmioty i zjawiska nie koniecznie estetyczne, nie bójmy się tu przyznać, że znaczna większość nas spogląda z zaciekawieniem na swoje dzieło tuż po defekacji. Dodatkową atrakcją są biczownicy, którzy okładając swoje plecy (wcześniej nacięte żyletkami) drewnianymi klockami na rzemieniach. Tryskając krwią na wszystkie strony brudzą wszędobylskich gapiów… We wspomnianym miasteczku San Farnando spotkaliśmy sporą grupę polaków - Anie z Maćkiem (przesympatyczna para, która została odurzona kilka dni wcześniej narkotykami przez miejscowych „dobroczyńców” , a następnie ograbiona z funduszy przy użyciu własnej karty bankomatowej, całe szczęście ich cenne organy wewnętrzne pozostały na swoim miejscu, szczęściem w nieszczęściu jest również fakt, że nie zostali wykorzystani seksualnie), Hanke z Markiem (przesympatyczna para, która dorobek życia zamieniła na już kilkuletnią tułaczkę po naszym pięknym Świecie) , Maćka Staśka i Arona (mieszanka wariatów o odmiennych poglądach, których łączy jedynie przynależność narodowa). Dziwnym zbiegiem okoliczności zatrzymali się w tym samym bardzo urokliwym guesthousie z kubańską kawiarenko-piwiarnią z instalacją karaoke. Bardzo szybko się zintegrowaliśmy i trochę razem bumelowaliśmy, głównie w hotelowym przybytku bądź na pobliskich krawężnikach. Po dniu krzyżowań Sebaka wraz z ekipą pojechali na wybrzeże do miejscowości Subic. Natomiast Pietrzyk wrócił do Manili gdyż stwierdził, że miasto zwiedził niedostatecznie. Po kilku dniach znowu się spotkaliśmy w mieście Arayat gdzie główną atrakcja jest wulkan o tej samej nazwie oraz niesamowity kompleks basenów, znany gównie z tego, że poziom wody sięga nieco powyżej kolan. Ciekawska nasza natura kazała nam się wspinać na wulkan, okazało się to nie takie proste jak przypuszczaliśmy. Brak odpowiedniego obuwia, niewystarczającej ilości wody oraz nieznajomość trasy nie pozwoliła nam zdobyć upragnionego szczytu. Usmoleni od węgla drzewnego, który jest wypalany na zboczach wulkanu, zmęczeni, poparzeni przez lawę i pogryzieni przez ropopochodną zwierzynę (zachęcamy do obejrzenia dokumentu nakręconego przez czeskiego filmowca Jana Sveraka „Ropojady” cz. „Ropaci” ) wróciliśmy do bazy, wykąpaliśmy się w basenie wszystko kwitując zimnym San Miguelem.

Po burzliwym, ale jakże owocnym pobycie na Filipinach z żalem opuszczaliśmy ten zacny kraj. Jest to jeden z ciekawszych i godnych polecenia państw Azji pd. wsch. Piwo, piękne dziewczyny, pyszne jedzenie, wspaniała przyroda oraz bardzo mili i otwarci ludzie to główne powody zachęcające do wizyty w tym kraju. Z Filipin przyszło nam lecieć do Kuala Lumpur gdzie czekało na nas…

Filipiny foty

2011-06-09T02:27:00.000-07:00

widok z mieszkania manilskiego

typowy publiczny środek lokomocji „jeepney”

ciężki przypadek autostopowy

pół dziecko pół miś

terasy teraz ty

spasiony w strumyczku

spasiony na skałce

w ryżowym chruśniaku

wsi spokojna wsi wesoła

wądąntspałd

na skraju ryżowej otchłani

drogie dzieci tak rośnie ryż – nóżki ma w wodzie a główkę w słoneczku

nadwyżki ryżu pożądane w celu napełnienia spichrzów ryżowych oraz wyżywienia żądnych pożywienia ryżożerców

bicz ci w plecy

przygody Brzucha Anonima

redbacksi

za nasze grzechy

czy Jezus Chrystus gdyby żył w naszych czasach… czy chodził by w sandałach czy raczej w adidasach?

always look at the bright side of life

...i po chłopie...

całun filipiński z początku XXI w.

prosię bardzo pieczone

trzy razy oni

dziecko rasy filipińskiej

Koktajl indyjsko – malezyjski wstrząśnięty pomieszany….

2011-05-31T05:59:00.000-07:00

Indie przywitały nas deszczem, albo to deszcz przywitał nas Indiami, już nie pamiętamy. Z granicy nepalsko - indyjskiej pojechaliśmy do położonego w górach miasteczka Darjeeling. Miejsce to słynie przede wszystkim z możliwości podziwiania wspaniałej panoramy Himalajów. Niestety pogoda nam nie dopisała i wszechotaczająca gęsta agresywna mgła ograniczała widoczność dosłownie do kilku metrów, oglądanie gór bez widoku na nie mija się z celem. Po raz kolejny pogoda pokrzyżowała nasze niecne plany podglądania nagich szczytów, w takim wypadku postanowiliśmy przenieść na się na kilka dni do Kalkuty. Po dotarciu na miejsce dowiedzieliśmy się, że tego samego dnia odbywa się finał mistrzostw świata w krykiecie. Mecz oglądaliśmy na specjalnym telebimie, który był zwykłym telewizorem wystawionym przez miejscowego sklepikarza obuwia. Sri – Lanka podejmowała Indie, jak na krykieta przystało mecz był mało emocjonujący, niemal wszyscy sądzili, że Sri Lanka wygra, gdyż miała ogromną przewagę od samego początku. Zrezygnowani hindusi stracili wiarę i ze spokojem czekali na porażkę swoich krykiecianych pupili. Po kilu godzinach gry przy ostatniej piłce wydarzyło się cos niesamowitego, nie znamy do końca zasad krykieta, a właściwie od początku nie znamy, ale jakoś tak wyszło, że to ostatnie momenty zdecydowały o zwycięstwie skazanych na porażkę hindusów. To co działo się potem przebija nawet popularność Rudiego Shuberta w swej szczytowej formie. Na ulicę Kalkuty wyszły tłumy kibiców, kozy, kury, świniaki i inne zwierzęta domowe i łowne. Kłusownicy mieli pełne ręce roboty. Nie nadążano w ustawianiu wnyków i sideł Szaleństwo trwało do rana, również my, jako wielcy kibice krykieta celebrowaliśmy wraz z tłumem ogromy sukces Indii, (pomijając fakt, ze kibicowaliśmy Sri – lance.) Czas w Kalkucie spędzaliśmy na relaksie, poważnych rozmowach o motylach i ich życiu intymnym oraz o sensie życia w znaczeniu czysto nie biologicznym. Poza tym integrowaliśmy się z miejscowymi (głównie z Indii) i turystami (głównie z Hiszpanii, Izraela, Japonii).

W końcu nadszedł dzień pożegnania z krajem curry, spakowaliśmy więc plecaczki i ruszyliśmy na lotnisko, a potem wyczarterowaną awionetką prosto do Kuala Lumpur.

W stolicy Malezji przygarnęła nas dziewczyna o imieniu Shanice mieszkająca w centrum KL. Z okna jej apartamentu mogliśmy podziwiać Petronas Twin Towers. Nasza nowa koleżanka gościła również parę podróżników z Rosji, Aleksa i Aleksa. Jako bracia Słowianie szybko się zintegrowaliśmy. Całkiem niespodziewanie załapaliśmy się na wyścig formuły 1 - GP Malezji. Zasiedliśmy na trybunie, gdzie cena biletu dla zwykłego śmiertelnika to ok. 400 zł, jednak nam po raz kolejny udało się coś uknuć - Aleks & Aleks kupili u tzw. koników tańsze bilety i zaproponowali nam, ze możemy wszyscy wejść na tor korzystając tylko z ich wejściówek. Udało się bez żadnych problemów i za ok. 60 zł od główki weszliśmy na wyścig. Wrażenia z wyścigu już nie są tak ciekawe jak sama procedura wtargnięcia na GP, przede wszystkim jest bardzo, ale to bardzo głośno, a emocje z samego oglądania ścigania delikatnie mówiąc średnie. Podczas wyścigu spotkaliśmy nawet kilkoro polskich kibiców z transparentami na cześć Roberta Kubicy, który niestety nie może w tym sezonie uczestniczyć w wyścigach.

Dużo czasu spędzaliśmy u Shanice z tego względu iż usilnie oferowała nam bardzo dobrze zaopatrzony barek. Po raz kolejny trafiliśmy z akomodacją delikatnie mówiąc nie najgorzej. W KL wybraliśmy się jeszcze do polskiej ambasady gdzie Pietrzyk odebrał swój nowy lśniący, pachnący truskawkami i bitą śmietaną paszport Rzeczypospolitej Polskiej i od tej pory może swobodnie przekraczać granice! Przy okazji wręczono nam zaproszenia na imprezę organizowaną na cześć uczczenia konstytucji 3-go maja. Jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, jaki wpływ na nasze dalsze poczynania będzie miała ta mała karteczka, ale o tym w przyszłych postach.

W KL spotkała nas jeszcze jedna ciekawa przygoda, mianowicie Shanice, u której nocowaliśmy zabrała nas na fashion show, które sama organizowała w jednym z dużych centrów handlowych. Ładne modelki, bardzo dobra muzyka i darmowe piwo to chyba najważniejsze szczegóły, które sprawiły że bardzo nam się tam podobało. Niestety z imprezy musieliśmy się przedwcześnie ulotnić i w celu transferu na lotnisko, a stamtąd polecieliśmy wprost do Manili – miasto będące oficjalną stolicą Filipin.

Indie, Kuala Lumpur foty

2011-05-31T05:41:00.001-07:00

kolejka po torach

Cyganie Indianie

z daleka wygląda jak dywanik

bój się Boga kobieto

kandydat z ramienia „Różowi XXI”

krykiet krokiet kto kret?...konkret

młodociany krykieciany

tak się pije tu na wschodzie….

zwycięstwo wymalowane na buzi

szaleństwo zwycięstwo porażka

koty z kurami są dobrze zapoznani

zakurzony targ

indyjska symbioza

Irasiad jest zmęczony

płomień przerósł jajo

tor wyścigowy

gangsterka a jasełka

pół anioł półpasiec

usilnie

kotlety chodzą parami

zdecydowanie za chuda

kobiece krągłości

Nepalski rzut

2011-05-15T09:39:00.000-07:00

Eksplorację Nepalu rozpoczęliśmy autostopem, z indyjskiej granicy udało się złapać okazję aż do samego Katmandu. Stolica Nepalu nie obfituje w atrakcje, poza tym jest zatłoczona, głośna i pełna tandetnych sklepów z podróbkami ciuchów outdorowych. Pocieszającym faktem jest, że poznaliśmy tam pana, który przedstawiał się jako „farmer”, który za niewielkie pieniądze udostępnił nam takie śmieszne rośliny podobne trochę do kotów. Po zażyciu rośliny na hotelowej zasłonce zaczęły pojawiać się postacie z kreskówek i historie, które na co dzień nie zamieszkują takich miejsc. Sebaka nawet odważył się narysować kilkoro bajkowych bohaterów w podróżnym notesie, jest to niepodważalny dowód na to, że bajkowe postacie czasami pojawiają się w życiu codziennym i mogą w nim sporo namieszać.

W Katmandu nawiązaliśmy telefoniczny kontakt z poznaną i znana już na naszym blogu parą polako-rodaków, Rafałkiem i Ewuńką. Okazało się, że znajdują się w pobliżu i nie minęły dwa dni, a już się spotkaliśmy. Czas spędzaliśmy głownie na zakupach, delektowaniu się wykwintnymi, samodzielnie przygotowanymi śniadaniami i intensywnym przygotowaniu do trekkingu. Kupiliśmy niezbędny sprzęt - były to śpiworki, czapki, rękawiczki, kalesony, witaminy i inne niezbędne w górach gadżety. Zakupiliśmy również benzynową kuchenkę produkcji rosyjskiej, ale szybko okazało się, że jej jakość odbiega od normy ISO 9001, więc zwróciliśmy to post radzieckie cudo następnego dnia i zakupiliśmy nową – gazową, tym razem południowokoreańską. Jedną z większych atrakcji, które spotkały nas w stolicy było hucznie obchodzone swięto Shivaratri. Tłumy pielgrzymów w ten jedyny dzień raz w roku mogą bez obaw oddawać się paleniu haszyszu, aby uczcić rocznicę narodzin Shivy.

Po kilku dniach spędzonych w Katmandu ruszyliśmy wraz z naszymi pantomimicznymi kucami autostopem do Pokhary. Podróżowanie po Nepalu na tzw. okazję jest bardzo proste, dużo szybsze i bardziej komfortowe niż transport publiczny. W Pokharze zabawiliśmy kilka dni robiąc to samo, co w Katmandu, bywało śmiesznie, czasami nawet bardzo. Bywało smutno, ale nie bardzo. Nadszedł czas, kiedy psychicznie byliśmy gotowi rozpocząć trekking, było to trudne zwłaszcza dla żeńskiej części naszej ekipy. Mała dziewczynka o pyzatej buzi, znana jako Ewa nie lubi podchodzić pod górę. Ewa jest na tyle bystra, że trekking w Himalajach bez chwili zwłoki skojarzyła z podchodzeniem pod górę, zatem nieco kaprysiła. Jednak za namową swego przyszłego męża i ojca gromadki dzieci – Rafałka, zdecydowała się na tą przeklętą przeprawę.

Wybraliśmy trekking wokoło masywu ośmiotysięcznika Annapurna. Po załatwieniu wszystkich potrzebnych pozwoleń i formalności ruszyliśmy autostopem do Besisahar, czyli miejsca gdzie przeciętny miś turystyczny zaczyna trekking. Zaczęliśmy na wysokości 800 m n.p.m. i bardzo mozolnie sunęliśmy pod górę zdobywając kolejne wioski i obozy, jednym słowem nie spieszyło się nam wcale…budowaliśmy kondycje. Szybko okazało się, że trasa jest bardzo komercyjna. W każdej wiosce można znaleźć wiele guesthausów i restauracji, na trasie dzieci proszą o pieniądze, które mogą zamienić na cukierki bądź cukierki, które już na nic nie zamieniają. Oczywiście wraz ze wzrostem wysokości następuje również wzrost cen. Upragniony browarek nadszarpuje budżet tak mocno, że jesteśmy zmuszeni przejść na wodę, w której jak wiadomo kopulują ryby. Akomodacja jest zazwyczaj za darmo albo za niewielkie pieniądze, ale warunkiem darmowego noclegu jest zamówienie kolacji i śniadania na miejscu. Jedzenie już nie jest takie tanie jak sam nocleg, więc zamawialiśmy zazwyczaj najtańsze potrawy. Prawie zawsze były to ziemniaki lub kartofle. Najczęściej jednak gotowaliśmy sami przy pomocy uczynnego gazowego palniczka. Były to wykwintne zupki chińskie, herbata, kawa i t d. W nocy temperatury spadały na tyle nisko, że rzadko korzystaliśmy z taszczonego przez całą drogę namiotu. Pogoda dopisywała, a widoki stawały się coraz bardziej imponujące. Szliśmy i szliśmy…wieczorami spotykając się na noclegi z naszymi kochanymi słodzikami.

Kiedy doszliśmy do Manangu (największej wioski na trasie), postanowiliśmy odbić nieco z trasy aby zobaczyć jedno z najwyżej położonych jezior na świecie – Tilicho Lake. Nasi milusińscy postanowili obejść się smakiem. Na początku trasa była lekka, łatwa i przyjemna, ale wraz ze wzrostem wysokości zaczęło się robić stromo, ciężko, nieprzyjemnie. Bardzo silny wiatr oraz miejscami głęboki śnieg, sięgający niekiedy po kolana przysporzył nam nieco kłopotów. Nad jeziorem rozłożyliśmy koc i wyłożyliśmy jajka na twardo z wiklinowego kosza, przytarganego z dołu, na takie klepsydry, podkładki pod jajka aby się nie przewracały. Szczerze mówiąc spędziliśmy tam jedynie kilka sekund, ponieważ nie dało się za bardzo oddychać, huraganowy wiatr wtłaczał powietrze do płuc i nie pozwalał na wydech. Zachodziła zatem realna groźba tzw. nadtlenienia organizmu. Jezioro nie wyglądało zbyt imponująco, ponieważ było całkowicie skute lodem i przykryte śniegiem. Po zdobyciu celu, wróciliśmy do Manangu gdzie wcześniej zostawiliśmy trochę rzeczy. Poza brudnymi ciuchami przekazano nam list od samego Rafała Zaremby i panny Kiełszni. W liście napisali, że niestety Ewa źle się poczuła w kolejnej miejscowości na trasie zwanej Yak Karka i nie mogła oddychać, jest to spory problem, gdyż brak oddechu może powodować pewne powikłania. Postanowili zatem zawrócić i niestety nie udało im się pokonać przełęczy Thorong La. Byli blisko, jakże blisko, byli oj blisko, a jednak jakże daleko. Nie myślcie tylko, że to koniec polsko polskiej przyjaźni. Pawi i Sebek szczęśliwie pokonali przełęcz i cisnęli dalej rozkoszując się himalajskimi widokami. Pewnego razu w pewnym miejscu o pewnej porze zdarzyło się cos dziwnego. Mieliśmy ze sobą sporo zieleniny zwanej również włoszczyzną, która wdychana nie dawała spodziewanego efektu. Pietrzyk wpadł na znakomity pomysł i usmażył rośliny na maśle dodając mleko w proszku i skruszone ciastko. Wyszła z tego niewyobrażalnie niesmaczna maź, którą to szybko zjedliśmy. Po jakichś dwóch godzinach substancje czynne zadziałały na nasze wychudzone organizmy. Głównym skutkiem zjedzenia magicznego ciastka był szaleńczy śmiech trwający kilka godzin. Ciekawą rzeczą było również skonstruowanie przez Sebakę lisa. Stworzył on to zwierze przyklejając do garnka typu rondel, papierowe wąsy imitujące wąsy lisie. W ten sposób zwierze ożyło w naszych umysłach. Po kilkugodzinnej rozmowie z aluminiowym lisem nie dowiedzieliśmy się niczego szczególnego. Kolejnym zdarzeniem tamtego wieczoru był atak obcych, którzy przyssali się do okna i chcieli nasz szpiegować. Poza tym Pietrzyk nie poznawał Sebaki, nic w tym dziwnego, ponieważ jego twarz bardzo szybko się zmieniała. Po dłuższym czasie lis znowu stał się aluminiowym garnkiem, obcy odczepił się od okna, a Sebaki twarz wyglądała jak dawniej. Mamy taką radę- uważajcie, co jecie, bo to może zmienić wasze odbieranie rzeczywistości.

Podczas trekkingu zdarzyło nam się spróbować lokalnego alkoholu zwanego „aplle brandy”. jest to prawdopodobnie najgorszy alkohol na świecie, po niewielkiej dawce obudziliśmy się w środku nocy wyjąc z powodu tzw. zgagi. Rada – nie pij apple brandy, jeżeli chociaż trochę się szanujesz.

Szliśmy i szliśmy, powoli zbliżaliśmy się do końca trekkingu. Czasami, jeżeli była taka możliwość podjeżdżaliśmy stopem. W końcu po ponad dwóch tygodniach górskich przepraw dotarliśmy do Pokhary, gdzie czekali na nas Ewa i Rafał!!! Jak niegdyś bardzo miło spędziliśmy czas na medytacjach, po czym udaliśmy się na stopa w kierunku Indii. Udało nam się złapać ciężarówkę, która zabrała nas na samą granicę w miejscowości Kakarbita i tak zakończyła się nasza przygoda z Nepalem. Skutkiem nepalskich wojaży był spory ubytek wagi u osobnika Królikiewicz. Ten niemały typ, którego pamiętacie, jako Sebakę, już nie istnieje. Waga poniżej 70 kg, zmniniła go na dobre, a to jeszcze nie koniec…

Nepal foty

2011-05-15T08:45:00.000-07:00

plecak na kury kontra plecak kucharza pieszego

pan da na wino

rozdarta sosna imituje namiot

ekscentryczna Ewka z chudzielcem Rafałkiem

kuce konie osły muły, który pierwszy wejdzie w góry…

zagroda na dzieci

młynki modlitewne zawsze kręcą parami

snikersy i baunty

małżeństwo z dzieckiem

tradycyjna nepalska potrawa „dżyk”

narkotyczno jajeczne wizje

mała z gór

kuchnia polowa

łąka teletubisiów

górskie fuzje

szczerze nie wiem

tuż przed

czaszka tura

naturalne flagi

syty krajobraz

yak jak yak kak jak kak ak jak ak k jak

wioska na wysokim poziomie

kapliczka

czasem góry czasem doliny

katedra w stylu górskim

przełęcz o przełęczy o przełęczo!!!

idzie ta królewska para

góry rodzą dzieci

górski stwór

pan da na piwo

najprostsze bywa najpiękniejsze

lodospad

raz na kozie raz pod kozą

góral

Indie

2011-04-05T04:27:00.001-07:00

Indie w rzeczywistości cudu, bez trudu.

Wszystko zaczęło się w Chennai, gdzie przywitaliśmy się z Indiami. Plan wyglądał tak, że ten kraj pokonamy szybko, tranzytowo, przelotnie, pobieżnie, powierzchownie i przedostaniemy się do Nepalu.

W Chennai zabawiliśmy tylko jedną noc, a następnie udaliśmy się pociągiem do Kalkuty. Miasto jest bardzo pozytywne i przytłacza swoimi rozmiarami, spodobało się nam na tyle, że zabawiliśmy tam aż cztery dni. Trafiliśmy do rewelacyjnego guest housu, gdzie Sebaka został pogryziony przez pluskwy, (gatunek owada należący do rzędu pluskwiaków różnoskrzydłych, rodziny pluskwowatych). Są to robaczki, które żyją w materacach i lubią uprzykrzyć życie użytkownikowi łóżka próbującemu bezskutecznie zasnąć nieustannie gryziony. Robak pozostawia po sobie bolesne, swędzące i mało estetyczne bąble, czopy ropne, wrzody itp.

Pewnego sympatycznego wieczora, kiedy raczyliśmy się lokalną whisky w towarzystwie kolegów z Czech oraz Alaski, całkiem niespodziewanie dosiadła się do nas para z Japonii. Nie jest tajemnica, że azjaci nie słyną z mocnych głów. Śladowe ilości alkoholu sprawiły, że Japonka padła twarzą na stolik, a Japończyk obrzygał łóżko i pół nocy walczył z łóżkowymi pluskwami, które nieustanie atakowały.

Kolejnego, jakże uroczego dnia podczas miejskiej przechadzki, przez cudowny zbieg okoliczności trafiliśmy na dwójkę dość dziwnych ludzi. Podsłuchiwaliśmy z ukrycia ich ezoteryczną rozmowę. Język jakim się posługiwali brzmiał na tyle znajomo, że niemal natychmiast zorientowaliśmy, że ich ojczyzną jest Polska. Ich piękne opalone i przesłodzone buzie, przypadły nam do gustu, więc zagailiśmy rozmowę zapoznawczą. Skutkiem tego wydarzenia był fakt wspólnego spacerowania po magicznej pełnej niespodzianek Kalkucie. Tak właśnie poznaliśmy Mariusza i Sabinę (imiona zostały zmienione na prośbę samych zainteresowanych - Ewy i Rafała, którzy nie chcieli ujawniać swoich prawdziwych imion). Polubiliśmy się na tyle, że piliśmy razem alkohol i robiliśmy takie rzeczy, o których nie wypada tu wspominać. Pobyt w Kalkucie zakończył się po czterech owocnych dniach, następnie wraz z nowo poznanymi Mariuszkiem i Sabinką udaliśmy się do Varanasi. Jest to miasto, które swoją typowością odbiega znacznie od typowości miast powszednich, powszechnych. Mianowicie na brzegu rzeki Ganges, przez niektórych uważanej za świętą, całkiem popularne i lubiane jest palenie zwłok, a następnie wrzucanie szczątek to wody. Widok i zapach palących się stosów zapiera dech w piersiach i jest naprawdę dużym przeżyciem. Ciekawą sprawa jest fakt, iż setki ludzi zażywają kąpieli w tym przepełnionym syfem akwenie w którym można dostrzec pływające rączki, nóżki i inne takie. My poszliśmy jeszcze dalej i w ramach protestu wypiliśmy po szklance gangeskiej wody… Chwile wolne od oglądania płonących zwłok spędzaliśmy z Ewuską i Rafałkiem na przechadzaniu się po mieście i paleniu śmiesznych papierosków. Pewnego wieczora trafiliśmy nawet na miejscowe wesele. Zmuszono nas do dzikiego tańca, a następnie dokonaliśmy degustacji weselnych pyszności.

Po varanaskich szaleństwach rozstaliśmy się z naszymi ziomkami i na tzw. stopa ruszyliśmy w kierunku północnym szukać przygód w niepopularnych turystycznie rejonach Indii. Szybko okazało się, że była to dobra decyzja. Podróżowanie po Indiach autostopem sprawia wiele radości. Północne Indie przypominają czasami jakże lubiany przez nas Pakistan. Po kilku dniach szwendania się po wioskach i miasteczkach wsiedliśmy w pociąg, którym pojechaliśmy na granice z Nepalem. Tak zakończyła się nasza krótka przygoda z Indiami.

Indie - foty

2011-04-05T04:14:00.000-07:00

149 lat

szmaragdowy jeleń

wielkie mycie

mały musli

w oczekiwaniu na cud

wszelkie motywy i działania

pies śmieciarz

ulica

oto ciało

szal z yaka

gangeski brzeg

baba Borucki

rodzina słowem śliczna

i po chłopie

fajerwerki na lisim nosie

bracia kolorado

kompas zaginionego wszechświata

mały przecier z rokitnika

herbatka z mleczkiem i imbirkiem

dziwna przestrzeń

marchwiowe wózki

wykwintny posiłek

panna Janka

młoda matka

ona i ona

Sri Lanka

2011-03-07T05:32:00.000-08:00

Sri Lanka jako przykład deszczowej ignorancji człowieka współczesnego

Pobyt na Sri Lance od samego początku podszyty był grubą warstwą hardcoru, można by rzec dotknięty mieszadłem chaosu. Wycieczkę zaczęliśmy od Colombo, gdzie zatrzymaliśmy się u znanego cejlońskiego playboya, który to szczycił się swymi podbojami miłosnymi w samym Londynie. Oczywiście mu nie uwierzyliśmy, bo jak wszyscy wiedzą nie ma takiego miasta jak Londyn. Człowiek ten był nie do końca rozgarnięty, ale za to poczęstował nas wybornym jedzeniem, alkoholem oraz umieścił w klimatyzowanym pomieszczeniu. Chwała mu za to i niech jego dzieci rosną szczęśliwie, a jak nie ma dzieci to w przyszłości mieć je może.

Następnie przenieśliśmy się do przemiłej starszej pani pochodzenia brytyjskiego, która była wolontariuszką w pobliskim szpitalu psychiatrycznym, oddała nam klucze do mieszkania i nie męczyła przysłowiowej dupy. W tym stołecznym mieście zaaplikowaliśmy o wizę indyjska, a potem ruszyliśmy w centralne rejony kraju do położonego w górach Kandy. Tam skorzystaliśmy z usług prawdziwego CS rekordzisty, niejakiego Bena, który przez kilka miesięcy swej gościnnej działalności zdążył przyjąć ponad 100 osób z całego świata. W domu Bena doszło do różnych dziwnych zdarzeń w następstwie, których byliśmy zmuszeni opuścić to miejsce. W między czasie poznaliśmy dwie koleżanki - Korr rodem z Chin i Daszę z Ukrainy. Trochę z nimi imprezowaliśmy, a potem z powodu tragicznej pogody w górach pojechaliśmy na wybrzeże. Dasza opuściła nas bardzo szybko i popłynęła na Malediwy, natomiast Chinka pojechała z nami do znanego kurortu zwanego Unawatuna i nawet dzieliła z nami pokój, lecz kiedy wyszliśmy się rozejrzeć po okolicy spakowała się i uciekła pozostawiając list pożegnalny i kasę za pokój. Jej działania nie były dla nas do końca zrozumiale.

Następnego dnia wolni od chińskiego ciężaru dotarliśmy do uroczej plaży Mirisa, gdzie spędziliśmy kilka dni nie robiąc nic szczególnego. Następnie ponownie odwiedziliśmy Colombo w celu odebrania indyjskiej wizy. Od czasu złożenia paszportów do ich odebrania mieliśmy jedynie osiem godzin zegarowych. Ten czas pędziliśmy na jedzeniu, piciu i wizycie w kinie. Film delikatnie mówiąc był całkiem do dupy. Ze stolicy trafiliśmy do Hikkaduwy, drogiego kurortu pełnego starych niemieckich turystów i innych dziwolągów. Wypożyczyliśmy tam motocykle i niczym łasice w czasie łasicowych godów ruszyliśmy eksplorować srilańskie przestrzenie.

Problem był jeden, ale za to bardzo dokuczliwy. Opad atmosferyczny zwany potocznie deszczem towarzyszył nam niemal w każdej chwili pobytu w tym pięknym kraju. Jednak dzielne z nas chłopaki i mimo deszczowej aury pokonywaliśmy kolejne kilometry cejlońskich dróg. Najpierw pojechaliśmy wzdłuż wybrzeża i zatrzymaliśmy się w Arugambay, gdzie było nudno i deszczowo, dlatego szybko się zwinęliśmy i ruszyliśmy w centralne górzyste rejony kraju. Po drodze mijaliśmy ogromne obszary dotknięte powodzią, poza tym zarwane drogi osuwiska błotne i tym podobne rzeczy. Niestety deszcz i mgła bardzo ograniczała widoczność, wiec nie było nam dane podziwiać piękna krajobrazów w całej okazałosci.

Dotarliśmy do położonego wysoko w górach miasteczka Haputale, było zimno i oczywiście padało, wiec w celu rozgrzania się zamknęliśmy się w pustym klimatycznym guesthausie z butelkami araku i czekaliśmy z nadzieja na to, że pojawią się jacyś turyści i do nas dołączą. Bozia wysłuchała naszych próśb i w końcu zjawili się prawdziwi ludzie, para z Holandii i mała Koreanka. Za naszą namową dołączyli do nas i zrobiło się sympatycznie. Następnego ranka na naszych gwiezdnych rumakach podążyliśmy dalej zabierając ze sobą Koreankę o dźwięcznym imieniu Yeonkyoung. Była ona bardzo zadowolona, że mogła z nami śmigać po srilańskich drogach oraz bezdrożach.

Cały czas padało, a kiedy przestało to też padało, potem jeszcze trochę padało. Opętani duchem deszczowej aury podziwialiśmy herbaciane pola i górskie krajobrazy ograniczone znacznie przez fatalną widoczność. Po kilku dniach szwendania się po górskich szlakach zdecydowaliśmy się zjechać na wybrzeże do Hikkaduwy i oddać motocykle. Następnie Sebaka postanowił odłączyć się od ekipy i podążyć swoja własna sebakową ścieżką. Natomiast Pietrzyk z Koreanka pojechali plażować do Mirisy. Następnie udali się do Hampantuty, ich motywy i działania nie są do końca jasne. Sprawą ma się zająć specjalna komisja powołana specjalnie do takich spraw.

Sebaka pozostał w Hikkaduwie mając nadzieję na odnalezienie miejsca spotkań wielonarodowej młodzieży, a nie tylko Niemców w wieku emerytalnym. Po kilku kilometrach marszu wzdłuż plaży natknął się na guesthouse, w którym mógł się zatrzymać za darmo. Jedynym warunkiem było spanie na leżaku na plaży. Już pierwszej nocy rozwinęła się całkiem przyzwoita impreza trwająca do wczesnych godzin porannych. Jednak tego co wydarzy się dnia kolejnego nikt się nie spodziewał. Przynajmniej nie Sebaka. Otóż w barze sąsiednim zorganizowano imprezę istnie masową. Zjawiła się przeszło setka ludzi z całego turystycznego przybytku zwanego Hikkaduwą. Jeszcze o 9 rano obserwowano tańce ostatnich niedobitków. Wydarzyło się kilka ekscesów jakie to zwykle się dzieją w miejscu spotkań podstarzałej młodzieży. Wesoły Ukrainiec uderzył czołem o rafę koralową wracając z orzeźwiającej kąpieli a bezpruderyjny Brytyjczyk usnął na stole z opuszczonymi gaciami.

W międzyczasie pogoda znacznie się poprawiła, co skłoniło Sebakę do powrotu w górzyste rejony kraju na wypożyczonym skuterze. Przez pierwsze kilka godzin jazda była istnie bajeczna. Po jakims czasie rozpętało się piekło, osuwiska ziemne zablokowały na tyle skutecznie drogę, że przejazd był niemożliwy. Trzeba było skorzystać z morderczego objazdu prowadzącego przez górzyste ostępy. Wprawiony w bojach Sebaka dzielnie pokonał napotkane trudności mało nie tracąc przy tym resztek zmysłów. Wysiłek opłacił się jednak i Haputale przywitało Sebakę swoimi wdziękami. Kolejne słoneczne dni pozwoliły z radością w sercu przemierzać kraj na TVS 90 cc, w którym urwał się w końcu tłumik i brzmiał jak rasowy rally.

Po tygodniu rozłąki Pietrzyk i Sebaka ponownie się spotkali, połączyli swe moce i bardzo szybko niczym pies w górskim potoku podążyli na lotnisko decydując się na lot do Chennai. Niektórzy nawet twierdzą, ze to w Indiach, a co najdziwniejsze mają rację….

Sri Lanka - foty

2011-03-07T05:10:00.000-08:00

torpedo boys

delta starorzecza

pola

dr Królikiewicz

bywa i tak

kobita

łakocie i witaminy

łowca rybny

stołeczna plaża

nasz przyjaciel coco-mate

trój pies

typowe dziecko jedzące mandarynkę

kandydat prosto z plakatu

powódź

bracia Sri&Lanka

dziwna sytuacja

pozostałości dawnej potęgi tatarów azjatyckich

próg rzeczny jako przykład dzikiej przyrody

epidemia czerwonki rybnej

ryby leżą na ulicach

szept jako cicha forma przekazywania informacji

dzika dziewczynka z plamienia "malatustalakolowag"

były tańce, głownie tańce…

Kuala Lumpur

2011-02-17T14:17:00.000-08:00

Hej cześć to znowu my! Nadajmy prosto ze stolicy Malezji – Kuala Lumpur! A tu prawdziwy jarmark cudów i jeszcze więcej niespodzianek, ale to wszytko później! Wróćmy do początku, w KL wylądowaliśmy normalnie na płycie lotniska, pilot spisał się na medal, ale niestety obyło się bez oklasków. Następnie bez niczyjej pomocy wsiedliśmy do autobusu i podążyliśmy w stronę centrum gdzie czekały na nas sztuczne różowe króliki.

Dużo kolorowych świateł i wysokich budynków wywoływał u nas stan nieskończonego wprost szczęścia. Uśmiechnięci i roześmiani podniebną kualalumpurską kolejka udaliśmy się na spotkanie bardzo dobrym Chińczykiem, który to zaoferował nocleg w bardzo komfortowych warunkach. No w takim wypadku nie pozostało nam nic tylko ucieszyć się do granic wytrzymałości. Nowo poznany kolega dał nam klucze do chaty i miał nas w przysłowiowej dupie, ale o to nam właśnie chodziło. Radośnie kicaliśmy sobie po tym pięknym mieście zajadając się pysznościami w hinduskich restauracjach. Pewnego jakże pięknego dnia siedzieliśmy w taniej, lecz urokliwej ciapatej knajpie, aż tu nagle przyszedł sobie premier Malezji wraz ze swą świtą, a za nim fotoreporterzy i dziennikarze. Nawet zamienił z nami kilka słow. Nie było by w tym nic strasznego, gdyby nie fakt, że przez to całe zamieszanie nie mogliśmy domówić kolejnej porcji wspaniałego kurczaka. Pewnie myślicie, że posmutnieliśmy? Nic bardziej mylnego, ta cała sytuacja wprawiła nas w ekstazę szczęścia. To nie koniec niespodzianek. Jakby tego było mało, w mieście odbywał się akurat hinduski festiwal - Thaipusam

Widok był dość niecodzienny, setki pielgrzymów szło ulicami miasta. Charakteryzowali się ciekawym ubiorem, większość z nich miała przekłute hakami plecy. Na hakach były zawieszone owoce, kwiaty, dzwonki i jeszcze wiele innych dziwnych rzeczy. Pielgrzymi znajdowali się w stanie transu i dość nietypowo się zachowywali. Interesujące były zwłaszcza ich miny, często wymachiwali przekłutymi językami, z których sączyła się krew. Festiwal opuściliśmy ze smutkiem, który przerodził się w małe nasionko, z którego wyrosło drzewko szczęścia.

Jeżeli chodzi o sprawę piwa…Z racji tego, że Malezja to kraj muzułmański, ten złoty trunek do najtańszych nie należy. Za 0, 6 litra trzeba zapłacić około 15 zł. Jednak szczęcie nas nie opuszcza nawet w tak dramatycznych chwilach. Cwani chińscy sklepikarze przechytrzyli malezyjskie prawo celne. Jak twierdzą tysiące puszek piwa codziennie zostaje wyrzucone przez morze na plażę Borneo, dziwnym trafem plaże te znajdują się blisko filipin, gdzie piwo jest dużo tańsze. Piwo znalezione jest nieopodatkowane, a przez to o połowę tańsze, znaleźć je można w chińskich sklepach. Z tej prostej przyczyny nic nam nie szkodzi powiedzieć, że jesteśmy zadowoleni.

Zawitaliśmy do polskiej ambasady, gdzie Pietrzyk aplikował o paszport tymczasowy, gdyż paszport dotychczasowy nie mógł się pochwalić przed innymi paszportami wolnymi kartkami. Na gali paszportów w konkurencji „wolne kartki” zajął ostatnie miejsce. W tej chwili użytkownik paszportowy Pietrzyński może pochwalić się paszportem nowym siedmiostronicowym. Doszło nawet do takiej sytuacji, że dyplomata o imieniu Robert poznany w ambasadzie zaaranżował piwne spotkanie i zapoznał nas ze wszystkimi najważniejszymi dyplomatycznymi tajemnicami. Spotkanie było nieoficjalne i ściśle tajne, z tego, co wiemy minister Sikorski nie wie nic o sprawie.

Może się obrazicie, ale kiedy nadszedł czas rozstania z Kl, to najzwyczajniej w świecie polecieliśmy do Colombo, a to przecież stolica Sri Lanki. Sami nie jesteśmy w stanie wyjaśnić, dlaczego tak zdecydowaliśmy.

Kuala Lumpur - foty

2011-02-17T13:56:00.000-08:00

Sebaka

fale Dunaju

ozorek szałyk

bębenki na plecach potargał wiatr

prawie boże ciało

szybkowar

kopalnia kosmosu

spragniony? Na co czekasz

a hak ci w ryj

z tyłu warzywniak

karuzela

Romian Sobieszczański – Pasztenski

jaki ojciec taki syn

wazę niesie, w buzi kwiecie

manifest polityczny

niezły ciąg

fabryka starych kasztanów

makrele mają weselej

kandyzacja jako najlepsza z metod utrzymywania owoców w świeżości

Ewelina Dranka

narodziny boga wojny

zgadnijcie co robił wczesniej

prorok

pajac

tam na haku będziesz wisiał…

kwasik

piekielny ogień

popcorn ma na szyi albo cos

bądź pozdrowiony panie ciapaty

król jest tylko jeden

odczep się

idą ludzie Babilonu

mieszkaniec głuchej północy

mały nos – dużo dymu

szyszka

kiełbasa z dymem na wodzie

Indonezja Celebes, Sulawesi

2011-02-04T08:45:00.000-08:00

W znanym i lubianym mieście KUPAng oczekiwaliśmy na prom do Makasaru, największego miasta na wyspie Sulavesi. W między czasie zaczęły się dziać dziwne rzeczy, Pietrzyk nagle przestał jeść, dostał gorączki, bardzo bolała go głowa i zrobił się markotny, a poza tym tylko leżał, a rozmowa z nie miała najmniejszego sensu.

Kolejnego dnia już na promie podobne objawy dotknęły Sebakę. Cały rejs trwający czterdzieści godzin spędziliśmy leżąc na pokładzie, nie mając siły się ruszyć. Kiedy dopłynęliśmy na miejsce czekał na nas kolega, z którym wcześniej ustawiliśmy się za pomocą portalu CS. Zaprowadził nas do swojej posesji, którą dzielił wraz licznymi wujkami, ciotkami i kuzynami. Jak się okazało człowiek ten był męczący, toksyczny, denerwujący i szkodliwy dla szeroko pojętego społeczeństwa. Zabierał nas głownie do centrów handlowych i chwalił się przed znajomymi, jakich to ma wspaniałych przyjaciół z Polski. Na imprezę sylwestrową zatargał nas na siłę do luksusowego hotelu, w którym pracował. Impreza była beznadziejna i jeszcze nim wybiła dwunasta wróciliśmy do domu spać. Nowy rok przywitaliśmy zatem bez szaleństw, nie było nawet serpentyn, konfetti i rzymskich ogni, które Sebaka tak bardzo lubi.

Kiedy już odzyskaliśmy na tyle sił, aby ruszyć w dalszą drogę rowerami to w pospiechu opuściliśmy Makassar i naszego kolegę, który był chodzącą definicją wampira energetycznego, wysysał z nas całą chęć do życia. Dla dobra naszego oraz zainteresowanych naszym blogiem nie umieściliśmy zdjęcia tego człowieka, gdyż mogłoby to poważnie wpłynąć na zdrowie psychiczne potencjalnego obserwatora.

Rowerem podróżowało się dużo ciężej niż w Timorze. Wzmożony ruch na wyspie oraz osłabienie pochorobowe bardzo nas spowalniało. Przejechaliśmy rowerami do miasta Pare Pare, gdzie przemyśleliśmy sobie kilka rzeczy i zapadła decyzja o pozbyciu się rowerów raz na zawsze. Ale w miejscu gdzie mieliśmy szanse na sprzedaż rowerów była marna, wiec zabraliśmy je przy pomocy złapanego na stopa autobusu do znanego turystycznego rejonu Toraja. Osiedliliśmy się w mieście Rantepao, które jest doskonała bazą wypadową w tej pięknej górzystej części Sulavesi. Sprzedaliśmy rowery w jednej z turystycznych agencji i ruszyliśmy na podbój okolicy na wypożyczonych skuterach. Radość była wielka, gdyż pokonywanie górskich odcinków nie wymagało pedałowania. Okolica okazała się niesamowita, przepiękne górskie krajobrazy oraz charakterystyczne w tej części Indonezji domy o dachach przypominających łodzie robią nie małe wrażenie. Oczywiście jak to mamy w zwyczaju nie poruszamy się utartymi szlakami tylko wybieramy sobie trasy trudniejsze, lecz ciekawsze. Krótko mówiąc wpieprzylismy się w takie błoto, że ledwo udało się nam z stamtąd wydostać. Przy oddawaniu motorów ich właściciel stwierdził, że raczej zrezygnuje z wypożyczania skuterów turystom. W sumie się nie dziwiliśmy, bo wypożyczone hondy nie miały tego błysku, co na początku. Wyglądały trochę jak po rajdzie Dakar.

Z Torajy udaliśmy się płatnym autostopem do miasta Ampana gdzie odbyła się impreza z nowo poznanymi turystami, którzy osiedli w tym samym hotelu. Nazajutrz rano łódką, którą niektórzy nazywali promem popłynęliśmy na wyspę Togean. Mała wyspa otoczona rafą koralową, palmy plaża, bambusowe domki itd. Czas spędzaliśmy głównie na snuerklingu i łowieniu ryb. Znalazł się czas na imprezy, urodziny pewnej francuski o imieniu Lili były by zapewne nudną posiadówą przy kawałku tortu. Jednak wzięliśmy sprawy w swoje ręce, szybko zorganizowaliśmy arak i muzykę. Dopiero wtedy impreza potoczyła się jak należy.

Po tygodniu spędzonym na rajskich wyspach popłynęliśmy do położonego na północy Gorontalo, stamtąd samolotem do ukochanego Makasar, następnie szybka przesiadka na drugi samolot, którym polecieliśmy aż do Kuala Lumpur…

Indonezja Celebes, Sulawesi - foty

2011-02-04T08:20:00.000-08:00

ryże to wszystko

wielopoziomowe pola ryżowe

chatka półchatka

jest pretekst

szpadel

wiekuistość przeświadczenia

domy łodzie

ale wieś

widok z domku

tropikalność plaży kontra super ciocia

niemoc kurczącego się wszechświata

błotny szlak go trafił

turysta tu mieszka

gala plaż

psia krew

liza z wyspy

gry, zabawy

gość w dom – Bóg wie po co

impreza

odbarwianie światłocienia

no to cześć

kocmołuchy

kocmołuchybalet

baletżyłka

sodoma

Timor Wschodni

2011-01-21T04:13:00.000-08:00

Przekroczenie granicy indonezyjsko - timorskiej ku naszemu zaskoczeniu nie przysporzyło większych problemów. Po szybkim załatwieniu papierkowych formalności, naładowani pozytywnie mocą nowej przygody, mogliśmy ruszyć wzdłuż timorskiego wybrzeża. Na pierwszy rzut oka daje się zauważyć, że w Timorze Wschodnim, roi się od funkcjonariuszy UN i innych charytatywno - porządkowych organizacji. Fakt ten sprawił, że nie byliśmy już tak entuzjastycznie witani przez miejscową ludność jak to się działo po stronie indonezyjskiej. Ludzie przez lata zdążyli się przyzwyczaić do dużych istot, które przemierzają ich mały kraj białymi Toyotami.

Po 30 km od granicy zrobiło się nieco sennie, wiec zaczęliśmy się rozglądać za miejscem do spania. Upatrzyliśmy sobie domek wybudowany jeszcze w czasach portugalskich koloni i tamże zostaliśmy ugoszczeni.

Dalsza trasa mimo wcześniej zebranych informacji nie była płaska, wręcz przeciwnie wiodła bowiem miejscami przez całkiem wysokie wzniesienia. Po wyczerpujących podjazdach w odległości 30 km od Dili natknęliśmy się na posterunek UN, tam zostaliśmy entuzjastycznie przyjęci na posiłek i nocleg. Funkcjonariuszami UN-u byli Malezyjczycy pochodzenia indyjskiego. Ich praca polegała na nie przemęczaniu się, co jakiś czas w ramach monitoringu zatoczyli rundkę po okolicy. Po porannej kawie i czymś, co przypominało pączki, w szybkim tempie udaliśmy się do stolicy. Miasto jak się spodziewaliśmy nie zachwyca swą urodą i klimatem. Zatrzymaliśmy się tu na jedną noc w jednym z gościńców. Wieczorkiem popijaliśmy 20% whisky oglądając na ulicznym telebimie filmy. W mieście akurat odbywał się festiwal europejskiego kina, w repertuarze znalazły się nawet dwie pozycje polskie. Następnego ranka próbowaliśmy załatwić wizy do Indonezji i jeszcze kilka innych spraw. Nic nam w tym dniu nie wyszło, co skwitowaliśmy piwem i wizytą na plaży za miastem. Miejsce nawet ładne tylko w wodzie sporo mułu i korzeni namorzynowego lasu. W słynnym przewodniku Lonely Planet plażę ową opisano, jako jedną z najpiękniejszych na Świecie. Bzdura po stokroć! Po przekimaniu w namiocie ruszyliśmy w dalszą drogę. Po kilkudziesięciu kilometrach opadliśmy z sił, a było to w dźwięcznie brzmiącym mieście Manatuto. Tutaj natknęlismy się zupełnie przypadkowo na szkołę języka angielskiego „SOLS 24/7 (Science Of Life Systems 24/7)”. Jest to trochę dziwna organizacja o zacięciu sekciarskim. Jednak, co najważniejsze mogą nas przenocować za darmo, a co może jeszcze ważniejsze, uczą bezpłatnie okoliczną młodzież języka, dzieki któremu będą mogli znaleźć pracę np. w sektorze turystycznym. Uczestniczenie w modlitwach i śpiewach oraz posiłki z ryżu i liści papaji sprawiały nam wiele radości. Narzekać jednak nie wypada. Od tamtejszych nauczycieli otrzymaliśmy namiar do kolejnej takiej szkoły w następnym większym mieście na trasie. Było to Bacau, gdzie po trudach górskich podróży odnaleźliśmy zaprzyjaźniony SOLS, w którym się schroniliśmy. Miasto o portugalskich korzeniach nie spodobało nam się na tyle, żeby tam dłużej zabawić. Zniszczone i zaniedbane kamienice bardziej odstraszały niż zachwycały. Po nocy spędzonej w towarzystwie miejscowych i odrobiny alkoholu zjechaliśmy na plażę do Osolany, gdzie warunki do pływania w masce z mordą skierowaną w morskie otchłanie były wprost fenomenalne. Popływaliśmy zatem nieznacznie, potem dokuczały nam nieznośne dzieci, wiec ruszyliśmy w poszukiwaniu „lepszego” . Udało się, gdyż kilkaset metrów dalej wstąpiliśmy do klimatycznego domostwa, gdzie rozdając cukierki i długopisy zyskaliśmy przychylność mieszkańców, a ponad to słodką kawę, nudle i niesłone bułeczki. Rankiem Sebaka poszedł pod wodę podziwiać korale, a Pietrzyk w tym czasie zachwycał się rodzinnymi albumami zdjęć. Najbardziej w pamięci utkwiła mu fotografia dziadka w trumnie, który w ustach miał nawtykane sporo białych kwiatków. Po obejrzeniu zdjęć tubylcy próbowali usilnie cos Pietrzykowi pokazać. Dopiero po kilku minutach cwany gapa zorientował się, że to krokodyl pływa sobie beztrosko przy brzegu. Uznaliśmy to za znak do zapakowania rowerów na pakę i udaliśmy się stopem pod 5 km morderczy podjazd. Na górze podziękowaliśmy dobroczyńcy, który zechciał nas podrzucić i ruszyliśmy w kierunku miejscowości Com. Po 80 km dotarliśmy do tego znanego w pół świadku turystycznym kurortu. Na miejscu roiło się od pensjonatów. Jednak mamy pewne twarde zasady i za noclegi na takich zadupiach nie płacimy. Skorzystaliśmy więc z dobroci i gościnności pewnej ubogiej rodziny, która oddała nam do dyspozycji bambusowy podest z daszkiem, poczęstowano nas smażoną ośmiornicą i ryżem. Ludzie ci okazali się tak biedni, że zdecydowaliśmy się ich wspomóc i zapłacić za nocleg. Nie chcieli przyjąć pieniędzy, ale na siłę wcisnęliśmy im nico grosza. Najmłodszą przedstawicielkę rodu, dziesięcioletnią Agnes obdarowaliśmy słodyczami i długopisami, co wprawiło ją w niebywałą radość. Z Com tuż po porannym nurkowaniu drogą prowadzącą na skróty pojechaliśmy do Lospalos. Droga może krótsza, ale charakteryzująca się za to długim podjazdem, a do tego bardzo ostrym. Po kilkugodzinnym prowadzeniu rowerów pod górę prawie skonaliśmy a z droga z łaski swojej się wypłaszczyła. Od tej magicznej chwili mogliśmy korzystać z rowerów jak pan Bóg przykazał. W końcu dotarliśmy do Lospalos! Nocleg jak nakazuje tradycja znaleźliśmy w „SOLS”. Kolejnego ranka ruszylismy w kierunku plaży Valu, która znajduje się na wschodnim krańcu kraju. Rowery zostawilismy w szkole z powodu słabej kondycji dróg w rejonie. Pierwszą część trasy pokonaliśmy stopem oraz minibusem, a ostatnie 20 km piechotą. Kiedy dotarliśmy na miejsce naszym oczom ukazała się przepiękna plaża, na której poza opustoszałymi bungalowami do wynajęcia i kilkoma rybakami nic nie było. Miejsce wyjątkowe, a warunki do oglądania rafy koralowej najlepsze, jakie do tej pory udało nam się eksplorować. Od szanownych panów rybaków za nieduże pieniądze kupiliśmy duże i smaczne ryby. Nocleg dzięki uprzejmości poławiczy ryb spędziliśmy w bambusowej wiacie. Nagle pojawiła się terenowa Toyota, a samochód na takim zadupiu to wielka rzadkość, wiec bez chwili zastanowienia zwinęliśmy się stopem prosto do Lospalos. Z tego niczym nie wyróżniającego się miasta rowerami zjechaliśmy nad morze, po drodze trafiliśmy na ceremonię walk kogutów. Spore zgromadzenie mężczyzn wraz ze swoimi drobiowymi pupilami, którzy obstawiają poszczególne walki. Koguty dla większej siły rażenia mają przyczepione do nóżki ostrze, walka przebiega dosyć szybko i kończy się zazwyczaj śmiercią jednego z kogutów. Zwycięski ptak swojemu właścicielowi daje powód do dumy oraz plik dolarów. Walki kogutów są bardzo popularną rozrywką w Timorze, ale nam nie przypadły do gustu gdyż kochamy koguty jak własne dzieci, a dzieci przecież nie mamy, być może w przyszłości mieć będziemy.

Po przedstawieniu próbowaliśmy łapać stopa do Dili. Było to bardzo trudne, przeszkodą okazał się zupełny brak ruchu ulicznego. Po kilku godzinach udało się jednak złapać furę jadącą do Baucau. Tam zaszczyciliśmy swą obecnością szkolę języka angielskiego „SOLS” i po noclegu udaliśmy się autobusem do Dili. W stolicy od razu po przyjeździe usiłowaliśmy załatwić wizy w ambasadzie indonezyjskiej, ale niestety się spóźniliśmy. Szybko wpadliśmy na dobry pomysł, że okres, który jesteśmy zmuszeni spędzić w tym nieciekawym mieście spędzimy w SOLS, co okazało się słuszną decyzją. Zostaliśmy przyjęci należycie, własny pokój i dostęp do Internetu był czymś o czym nawet nie marzyliśmy. Czas upływał błogo, oglądaliśmy filmy, pomagaliśmy w kuchni i łączyliśmy się w modlitwie wraz z kambodżańskimi nauczycielami. Pewnego razu wraz z naszymi kolegami i koleżankami wybraliśmy się na wycieczkę do enklawy Oecussi, małego skrawku Timoru Wschodniego otoczonego przez indonezyjski ląd i nieco morza. Do enklawy dotarliśmy za pomocą promu, łajba była dość konkretnie przepełniona. Urozmaiciło to dwunastogodzinną podróż, gdyż z nadmiaru pasażerów poruszanie się po statku było utrudnione. Na miejscu pokręciliśmy się trochę po okolicy, gdy po dziesięciu godzinach nadszedł czas powrotu. Prom był jeszcze bardziej wypełniony pasażerami, a do tego padał deszcz, było więc jeszcze ciekawiej, interesująco i zajebiście. Tak się jakość złożyło, że w czasie pobytu w Dili przypadały urodziny Jezusa. Wieczerze wigilijną spędziliśmy z polakami Kasią oraz Mateuszem, którzy zaprosili nas do siebie i poczęstowali prawdziwymi pierogami. Po kolacji poszliśmy na imprezę do sąsiadów pochodzących głownie z kraju kangura. Popijaliśmy gin ze Spritem. Pierwszy dzień świąt okazał się nadspodziewanie udany. Dzięki jednemu z nauczycieli SOLS zostaliśmy zaproszeni na kolację do bazy UN. Kiedy dotarliśmy na miejsce okazało się, że obfitość jedzenia i picia może nawet konkurować z polską tradycyjną świątecznej wyżerki. Byliśmy bardzo szczęśliwi możliwością zajadania się grillowaną kozą i popijania zimnego piwa oraz dobrej whisky. Zostaliśmy do końca imprezy, a do naszej meliny odwiózł nas komendant służbowym samochodem. Po drodze zostaliśmy trafieni przez jakiegoś łobuza kamieniem, ale na szczęście ani nam ani opancerzonemu autu nic się nie stało. Po burzliwym okresie świątecznym nadszedł czas rozstania z Timorem Leste, więc na przemian rowerem oraz autostopem opuściliśmy ten piękny kraj.

Timor Wschodni - foty

2011-01-21T03:49:00.000-08:00

odpływ

timorska plaża syfem zaraża

dom typowy dla tych rejonów

jeździec

zdziwiona?

wszystkie rybki

frajer

slipia

malunki ścienne. Koniec XX w.

panpijak

skok stewczyka

przylądek dobrej beznadziei

bawół też człowiek

indabusu zabawka typu homemade

oral B

dzieci tłum

upadek

KFC

przed walką

walka właściwa

kolororyby

ikan bakar

ludzi tłum

kambodżańska nauczycielka angielskiego (ładna dziewucha - nie zaprzeczysz)

enklaw enklawa enklawą wspaniała. Ałła.

deszczu strugi, a oni grają w te piłę…

jedzie…

…buka

Indonezja Timor

2011-01-02T07:28:00.000-08:00

Wizytę na wyspie Timor rozpoczęliśmy od tygodniowego pobytu w mieście Kupang. Nie piękno tego miejsca, lecz konieczność załatwienia spraw wizowych zatrzymała nas tam tak długo. Czas wypełniały nam liczne wizyty w konsulacie Timoru Wschodniego, w którym to załatwialiśmy specjalny list, który na granicy można zamienić na wizę. Poza tym uprzyjemnialiśmy sobie czas smakując różne gatunki miejscowego araku. Pewnego razu wybraliśmy się nawet do miejscowej dyskoteki i jak się później okazało to nie była najlepsza decyzja. Przełomowym pomysłem było kupno rowerów i kontynuowanie podróży na jednośladach. Gdy już załatwiliśmy wszystkie potrzebne papiery mogliśmy ruszyć na rowerowy podbój Timoru. Początek okazał się bardzo prosty gdyż trasa wiodła po płaskim. Po przejechaniu około 30 km zrobiło się ciemno, co zmusiło nas do poszukania miejsca noclegowego. Najpierw „pomagała” nam policja spisując nas kilkukrotnie na komisariacie. Ale szybko wzięliśmy sprawy w swoje ręce i spytaliśmy o możliwość kimki w przydrożnej wiejskiej chacie. Miejsce wydawało się nienajgorsze, poczęstowano nas rybą i sopi (arak-wódka). Zostaliśmy obdarowani tradycyjnymi ręcznie robionymi szalikami, a następnie udaliśmy się na zasłużony odpoczynek. Rodzina, u której nocowaliśmy polubiła nas tak bardzo, że sms-uje do dziś. Kolejny dzień przyniósł ze sobą odrobinę hardcoru w postaci gór i związanych z nimi podjazdów. Wyszło na to, że wyspy wulkaniczne wcale nie muszą być płaskie. Ich wypukłość powoduje zmęczenie do tego stopnia, że Piotr K. musiał wspomóc się transportem publicznym w postaci bemo (małe busiki wypchane systemem nagłaśniającym i plakatami Britney Spears lub Jezusa Chrystusa). Sebaka i Pietrzyk jechali mimo pękających mięsni i zalewającego oczy słonego potu, a następnie spędzili noc w małej wiosce pozbawionej elektryczności, gdzie stali się obiektem zainteresowania mieszkańców tejże społecznosci. Natomiast pan król Krzyżanowski spędził noc w jednym z luksusowych hoteli w Soe. Pietrzyk z Sebaką rankiem zmierzyli się z górskimi podjazdami i dołączyli do Krzyżana, we wspomnianym Soe. Grupa się połączyła i ruszyliśmy dalej na wschód. Po kilku kilometrach, kiedy pojawił się pierwszy podjazd Krzyżan zdecydował ponownie skorzystać z publicznego transportu i udał się do NikiNiki, natomiast rowerzyści zatrzymani przez tropikalny deszcz nocowali w domu pastora i jego nawiedzionej żony. Ludzie, u których się zatrzymali nie mieli nic prócz Chrystusa w sercu. Dom był bardzo skromny z licznymi malowidłami świętej rodziny na ścianach, a ludzie tam mieszkający oczekiwali na pieniądze, które prześle im Jezus. Utrzymywali się z datków przekazywanych przez wiernych, a żywili się tym co rosło na drzewach otaczających posesję. Po nocy przebytej w tej religijnej enklawie ruszyli ku spotkaniu z wygodnickim Krzyżanem oczekującym w NikiNiki. Po spotkaniu zwartą grupą z pomocą rowerów przenieśliśmy swe dupy ku północy jadąc w stronę Kefy. Po drodze zatrzymaliśmy się na bakso (tradycyjna Indonezyjka zupa), po czym pojechaliśmy skorzystać z Internetu. Do jakości Internetu można było mieć pewne zastrzeżenia. Jednak nie to było w tym wszystkim najważniejsze, nagle nie wiadomo skąd wokół nas zjawiło się kilkadziesiąt osób. Wśród nich o dziwo kilku młodzieniaszków posługujących się nienajgorszym angielskim. W minut kilka ci dobrzy ludzie zorganizowali laru (alkohol ok. 5% produkowany z owoców palmy). Po wypiciu kilku dzbanków rozmowy z tubylcami były nadzwyczaj ciekawe i pełne blasku. Rankiem dnia następnego nadgorliwi przyjaciele chcieli za wszelką cenę zorganizować nam czas wolny. Zaprowadzili nas do najstarszego timorskiego kościoła produkcji portugalskiej. Szczerze powiedziawszy to dawno takiego badziewia nie widzieliśmy. Następnie zabrali nas do domu jednego z naszych nowopoznanych kolegów gdzie poczęstowano nas mlekiem ze świeżo zerwanych kokosów, oraz co ważniejsze i smaczniejsze domowym laru. Po męczącym zwiedzaniu portugalskiej religijnej spuścizny z uśmiechem na ryjach podążyliśmy na jednośladach w dalsza drogę. Po drodze natknęliśmy się na niezbyt spektakularny, ale jakże przyjemny wodospad, który to posłużył nam do kąpieli oraz do masażu obolałych mięsni. Następnym miejscem, do którego udało nam się dojechać było miasto zwane Kefą. Po zajściu do kafejki internetowej, a w następstwie z niej wyjściu zapytaliśmy pewnego młodego człowieka o tani nocleg. Chłopak okazał się bardzo pomocny i za pomocą swego skutera wskazał nam drogę do niedrogiego hotelu. Kiedy się zatrzymaliśmy stwierdził jednak, że może nas przenocować u siebie w domu. Skorzystaliśmy z jego propozycji i czym prędzej podążyliśmy do jego chacjędy. Miejsce było przyzwoite, a przez rodzinę chłopaka zostaliśmy przyjęci bardzo miło (poczęstowali nas arakiem). Jego siostra próbowała nas nauczyć gry na gitarze, jednak jej wysiłki spełzły na niczym, ponieważ nie była świadoma, że trafiła na wyjątkowych głąbów muzycznych. Następnego dnia ów siostra zaprosiła nas na lekcję do szkoły gdzie uczyła angielskiego. Speszone dzieci zadawały nam proste pytania, a nam zdarzało się odpowiadać po indonezyjsku, co wywoływało salwy śmiechu w klasie.

Po wizycie w szkole postanowiliśmy wybrać krótszą, lecz trudniejszą trasę, która wiodła przez góry. Faktycznie przekonaliśmy się o niezbyt przychylnym, a raczej pochylnym terenie już na samym początku trasy, przez kilka dłuższych odcinków rower był prowadzony z powodu zbyt dużego kąta nachylenia drogi. Optymistyczne w tym wszystkim było to, że jeżeli jest podjazd to w końcu musi pojawić się zjazd. Tak też się stało. Po wielkich trudach z częstym podprowadzaniem roweru wreszcie pojawił się długi zjazd, który doprowadził nas do nadmorskiego miasteczka Wini. Należy również wspomnieć o dość częstej przeszkodzie, która nas spotyka na drodze, a mianowicie deszcz. Nie jest to mżawka, nie jest to kapuśniaczek, nie jest to nawet intensywny deszcz. Można by określić ten stan, jako potop albo ładniej hydropiekłowstąpienie. Pada tak mocno, że jechać się po prostu nie da. Czas deszczowej masakry lepiej spędzić pod daszkiem.

Dotarliśmy do Wini za pomocą naszego przewodnika, który przypałętał się wcześniej na trasie i chciał nam za wszelką cenę pomóc, znalazł nam knajpę oraz bezpłatne miejsce do spania. Po nocy zakrapianej pseudo wódką o wdzięcznej nazwie „Napoleon”, już drogą prowadzącą wzdłuż wybrzeża mogliśmy ruszyć na wschód w stronę granicy z Timor Leste. Trasa nie była już tak górzysta jak do tej pory, ale dla Krzyżana miarka się przebrała. Zmęczenie tego chucherka było tak duże, ze niemalże dostał zapaści. W stanie agonalnym leżał na karimacie blisko 30min sapiąc i tocząc pianę z ust. Ten właśnie stan stał się przyczynkiem do podjęcia decyzji o odłączeniu się od grupy i powrocie do domu w trybie niemalże natychmiastowym. W pewnym momencie skręciliśmy w kierunku plaży i trafiliśmy do urokliwej wioski rybackiej. Wykąpaliśmy się w oceanie, wypróbowując jednoczenie wcześniej zakupione masko rurki. Wszystko było by dobrze poza faktem, że maski cholernie przeciekały i nadają się tylko do wyrzucenia. W wiosce zapytaliśmy się o nocleg, decyzja o przygarnięciu nas była natychmiastowa i szybko trafiliśmy do jednej z rybackich chatek. Naszą obecnością zainteresowała się cała wieś, wszyscy mieszkańcy przychodzili nas oglądać i robić sobie z nami zdjęcia. Gdy sytuacja się trochę uspokoiła, zapytaliśmy gospodarza o smażoną rybę, niestety ryby nie było, ale za to zaproponował nam kruczka. Zgodziliśmy się na taką opcję, po czym pan zakrzyknął coś do otaczającego dom tłumu dzieci, które z wielkim hukiem pobiegły łapać kurę. Po chwili ptaszysko zostało schwytane, zarżnięte nożem na naszych oczach, następnie oskubane i opalone nad ogniskiem. Mieliśmy przynajmniej pewność, ze mięso jest świeże. Wcześniej zamówiliśmy sopi i zasiedlismy do posiłku w obecności kilkudziesięciu wpatrujących się na nas osób. Poza smażoną kurą poczęstowano nas czarniną, ugotowaną ze świeżej krwi. Na stole pojawił się alkohol oraz nasza muzyka, którą zapuściliśmy z laptopa oraz chińskich głośniczków. Kiedy impreza zaczęła się rozkręcać dokupiliśmy kilka litrów alkoholu i wtedy dopiero zaczęła się wielka balanga. W rytm bałkańskiej muzyki tańczyli wszyscy, młodzi, starzy i bardzo starzy. Show zakończyło się upadkiem Pietrzyka na glinianym parkiecie i gospodarz zdecydował o zakończeniu party. Poszliśmy grzecznie spać. Był to jeden z najciekawszych wieczorów na tym wyjeździe, jesteśmy przekonani, że takiej imprezy, jaką zapewniliśmy tej małej wiosce jeszcze nigdy w historii osady nie było i długo nie będzie.

Rankiem dnia następnego kontynuowaliśmy drogę ku granicy, i zatrzymaliśmy się w miasteczku Atapupu oddalonego o 12 km od granicy Timoru Wschodniego. Było to miejsce gdzie Krzyżan, po nocy pożegnalnej ruszył samotnie ku ojczyźnie. Szkoda, że tak zdecydował, bo to przecież dobry chłop, tylko pozbawiony rowerowej kondycji. Dwoje rowerzystów zostało i po pożegnaniu Piotra wyruszyli ku dalszej przygodzie eksplorować rowerowo Timor Leste…

Indonezja Timor foty

2011-01-02T07:05:00.000-08:00

najlepsze nagłośnienie w Mandragorze

minister edukacji poleca

szpinak

slady zycia

i miłości dawnej zew…

szkolne przepychanki

umył głowę…brudną miał

dzieci palmy pacyfiści

Marlenka lat 9

spróbuj odmówić mu posłuszeństwa…

hello boss

z mamuśką od lat rządzi na Bronksie

ułaha

laru się leje

siostry

dzieciątko w żłobie

Czesław Lang i CCC Polsat

łowca

z Obamą jedynie na zdjęciu dobrze się wychodzi

sztafeta rodzinna, z matki do córki i równolegle naprzemian

dziesiąte – ostatnie stadium wycieńczenia

wszystkich mam…

Indonezja 2

2010-12-15T14:04:00.000-08:00

Lombok to mała wyspa z każdej strony otoczona wodą - w sumie jak każda inna, w porównaniu z Bali turyści są tam dużo rzadszym zjawiskiem. Osiedliliśmy się w małym miasteczku i standardowo wypożyczyliśmy skuterki w celu lepszego poznania terenu. Wyspa okazała się wprost fenomenalna, powtórzmy wprost fenomenalna. Przepiękne pełne białego piasku plaże oraz lazurowa woda to to, czego nam brakowało na Bali. Jako że Lombok to idealne miejsce do surfingu Sebaka i Pietrzyk postanowili spróbować swoich sił, lecz źle poinformowani wybrali niezbyt dobre miejsce dla początkujących surferów. Dużo skał, wzburzona i głęboka woda spowodowała, iż Pietrzol wcale nie wyszedł z łódki, natomiast ten madrzejszy trochę popróbował, ale bez większych sukcesów. Na Lomboku odwiedzaliśmy kolejne plaże nasycając twory znajdujące się w naszych oczodołach oszałamiającym pięknem tropikalnego krajobrazu. Zachwyt gonił zachwyt, estetycznym ekstazom nie było końca.

Pewnego dnia, kiedy to dosiadając nasze skutery badaliśmy wyspę od środka całkiem przypadkowo natrafiliśmy na wesele! Spora grupa weselnych gości, obstawiająca osobno idących pannę młodą oraz pana młodego o niezbyt zadowolonych minach, szła ulicą w rytmie lokalnej muzyki. Szybko dołączyliśmy do ślubnego tłumu, całkowicie oddając się klimatowi imprezy. Tańczyliśmy nie schodząc ze swych skuterów i bardzo szybko staliśmy się większą atrakcją niż państwo młodzi. Kiedy orszak weselny udał się na ucztę my ruszyliśmy w drogę powrotną. Kolejnego dnia podążyliśmy na wschód na wyspę Sumbawa. Z powodu napiętego jak baranie jaja grafiku, jako że Krzyżanowska wiza nieuchronnie zbliżała się do końca, wyspę potraktowaliśmy tranzytowo, przetransportowując się na Flores.

Miejscowosc Labuanbajo nie zaoferowała nam nic ciekawego, dlatego też opuszczawszy ją i nie posmutniawszy, nie patrzywszy wstecz i nie żałowawszy pojechawszy dalej, miewszy nadzieję, że czas dalszy lepszy będzie niż wsteczniejszy. Także ten tego tak własnie było! Na miejscu patrzywszy, krajobraz ujrzawszy i się zachwyciwszy, postanowiwszy zostawszy, miło czas spędziwszy, zwiedzawszy i odpoczywawszy. A działo się to wszystko w miejscowości Bajawa, która pomimo tego, że sama nic w sobie nie miała okolicą nadrabiała, gdyż piękne krajobrazy oferowała. Standardowo wypożyczyliśmy skutery i udaliśmy się na rozpoznanie okolicy. Główne atrakcje regionu to tradycyjne wsie, które niestety tracą swój urok z powodu coraz większego ruchu turystycznego. Na szczęście my dotarliśmy do wiosek nieskażonych komercjalizacja w najmniejszym stopniu. Ceną za dotarcie do tych wiosek był delikatny uszczerbek na zdrowiu Krzyżana, który jako początkujący motocyklista nie zawsze radził sobie z jazdą po czymś ułożonym z kamieni, co według mapy powinno być drogą. Pomimo ostrzeżeń miejscowej ludności o dróg słabej, jakości niezrażeni pojechaliśmy na prędkości. Po drodze zajechaliśmy jeszcze do gorących źródeł, gdzie w fenomenalny sposób mieszały się strumienie z zimną i gorącą wodą. Można było leżąc w wodzie grzać głowę jednocześnie chłodząc nogę. Bądź odwrotnie, chłodząc nogę, grzać głowę. Były też inne opcje, np. grzejąc ucho chłodzić brzucho bądź też chłodząc łydki grzać cycki. Gorące źródła zostały wybrane wg tygodnika „Źródła i źródełka” na „Źródło miesiąca” i mają sporą szansę zostania „Źródłami roku”! Po przejechaniu kilkudziesięciu kilometrów ostrego hardcoru oczom naszym ukazała się ciemna powierzchnia asfaltu i od tej pory bez problemów podążyliśmy z powrotem do Bajawy. Pytając po drodze różnych ludzi o odległość, jaka pozostała nam do miasta, można było usłyszeć rożne odpowiedzi. Między innymi było to 29 km, 100 km, oraz w kilku różnych punktach 15 km. Poczucia odległości Indonezyjczycy nie wysysają z mlekiem matki. Kolejnego dnia rankiem Sebaka z Pietrzykiem pojechali na wulkan obejrzeć słynne na cały Świat pomarańczowe źródła, natomiast Krzyżan postanowił już nigdy więcej nie wypożyczać skutera! Został więc w hotelu i do dziś nie wiadomo co tam robił.

Dzień później, w niedzielę, pojechaliśmy do miasta Ende, z którego to chcieliśmy dokonać rejsu i udać się do Timoru. Jednak okazało się, że prom, który zawsze odpływa w poniedziałki z nieokreślonych bliżej przyczyn odpłynął w sobotę. Fakt ten wymagał zmiany środka transportu z pływającego na latający. Czas oczekiwania na dzień odlotu spędziliśmy na wycieczce do pobliskiego parku narodowego Kelimutu gdzie znajduje się góra z dziurą czyli wulkan i doły wypełnine wodą czyli jeziora. Zbiorniki wodne są tam trzy, a każdy z nich ma inną barwę, Jedno jezioro jest szafirowe, drugie szmaragdowe natomiast trzecie brązowe. Efekt piorunujący przechodzący w fenomenalizm klasyczny ocierający się nawet o boskość. Po obejrzeniu tego cuda popędziliśmy na skuterkach do nadmorskiej miejscowości Paga, gdzie znaleźliśmy nocleg w urokliwej bambusowej chatce. Nudziło nam się, więc padła decyzja o kupnie araku. Po rozrywkowej nocy rankiem udaliśmy się na plażę, na której oprócz piasku znaleźliśmy także genialne twory wulkaniczne zwane skałami plażowymi. Onieśmieleni pięknem przyrody wróciliśmy do Ende skąd czekał nas lot do Kupang.

Indonezja foty 2

2010-12-15T13:03:00.000-08:00

nie biosa

jedziemy tam, a Ty?

jakaś baba na plaży

ojeeej jaka ładna plaża

całe życie czekała na ten dzień

weselmy się

hello boss masz ognia?

dentysta się kłania

szerokowzroczność

zmuzułmanizowane dziecko

szerokopojęta chata rybacka

aleja palmowa

co było pierwsze, wulkan czy jezioro

się mieszkało się

na plaży głaz się smaży

twory wulkanu – kiedyś to była lawa gorąca

brodzik, a w brodziku…

ścianka, wiecie…taki zespół

surferzy lądowi

i to był ich błąd

starstyle!

taka plaża

wioska typowo nieżydowska

domki eternitem nie kryte

susz kokosowo – goździkowy

mieszkanki wioski

radosć była wielka

zdziwiona?

wulkano

fatalny zbieg okoliczności

zobacz jakie pajace!

chyba mi kontakty wypadły

kup pan bransoletkę

jaki ojciec taki syn

hello mister!!!

banany rosną na drzewach

"już jako młokos najbardziej lubiłem gdy murzyn bił w kokos"

martwe ryby

siema co robisz?

świnioworki

Indonezja

2010-12-12T12:44:00.001-08:00

Patrzymy z góry, a to już Bali, po czym piloci zaraz wylądowali. Wyszliśmy z samolotu do hali przylotu i po wbiciu wizy do paszportu, wypuszczono nas z lotniczego portu. Na zewnątrz zaczęliśmy szukać transportu i po udanej próbie kierowca zawiózł nas do Kuty, takiego znanego rybackiego portu. Spędziliśmy tam dwa dni śpiąc na piaszczystej plaży, czekając tylko, aż cos się wydarzy.

Nagle dostaliśmy sygnał od Krzyżanowskiego Piotra (KOLEGI), iż grupa turystyczno rozrywkowa pod przewodnictwem Marcina Mieloniuka (naszego wielokrotnego przyjaciela i ziomka największego) dzięki perswazjom wtajemniczonej osoby Krzyżan, udaje się w kierunku wybrzeża balijskiego. Nic niepodejrzewający i niewiedzący o obecności Sebaki i Pietrzyka pan Marcinek był absolutnie zdziwiony naszym porannym przybyciem. Zaskoczyliśmy gnojka z samego rana, kiedy to wypoczywał w luksusowym hotelu z basenem. Przebrani za terrorystów wtargnęliśmy do pokoju i obezwładniliśmy osobnika. Potem było trochę śmiechu, a trochę chichu i ten właśnie sposób dołączyliśmy do wycieczkowiczów.

Wypożyczyliśmy skutery i podążyliśmy penetrować wyspę Bali. Jak się szybko okazało wnętrze wyspy jest dużo ciekawsze niż przereklamowane i ociekające tłuszczem australijskich turystów wybrzeże. Plaże na Bali to w większości czarno piaskowe bądź też kamieniste badziewie przepełnione turystami. Natomiast w środku wyspy można odnaleźć niesamowite krajobrazy i naprawdę życzliwych ludzi, którym nie chodziło o nasze pieniądze. Korzystając z gościnności miejscowych udało nam się objechać wyspę nie płacąc ani razu za nocleg. Procedura wyglądała zawsze tak samo, jedliśmy kolację w przydrożnym barze, a następnie padała z naszej strony propozycja pozostania w celu noclegowym. Ciekawą atrakcją okazały się wodospady, które to swoją niesamowitą siłą sprawiły nam niezła frajdę. Po drodze zwiedziliśmy również kilka świątyń, pełnych nietoperzy i małp. Kolejną atrakcją wnętrza wyspy są wulkany oraz jeziora górskie, przy których to byliśmy, lecz z powodu złej pogody ich nie widzieliśmy. Ale zdecydowanie największą atrakcją Bali jest bez dwóch zdań lokalny przysmak alkoholowy – arak. Nie można go kupić w normalnym sklepie, gdyż sprzedawany jest tylko i wyłącznie w melinach. Oczywiście nasza dzielna ekipa sobie z tym poradziła, załatwiając słuszną ilość niebiańskiego trunku w kilkanaście minut. Po przygarnięciu nas przez wytatuowanego rockmana niezwłocznie przystąpiliśmy do spożywania. Po jakimś czasie Krzyżan, Sebaka i Pietrzyk popędzili, co sił w nogach do miejscowej dyskoteki. Impreza była tak słaba, że Krzyżan postanowił, iż następnego dnia z samego rana wraca do ojczyzny. Wszystkich tych faktów jednak się wypiera. Ostatni dzień spędzony z ekipa trójmiejsko – pabianicką spędziliśmy częściowo poniżej poziomu morza, nurkując w głębinach morskich, oglądając podwodny świat morskich cudów. Dla Pietrzyka i Sebaki był to debiut w roli nurków, natomiast Krzyżan postanowił nurkować na powierzchni, żeby nie zrobić sobie i innym krzywdy. Kolejnego dnia rozdzieliliśmy się na dobre. Cześć Marcin, cześć Monia, cześć Kamcio, cześć Kasia, cześć Tomek, cześć Malwina – rzekliśmy im na do widzenia i po chwili zniknęli nam z oczu w swej wielkiej taksówce.

I tak oto zostało nas trzech companieros. Dość szybko podjęliśmy decyzję o opuszczeniu wyspy Bali i udaniu się dalej na wschód. A jako że dalej na wschodzie znajduje się wyspa Lombok tamże popłynęliśmy.

Indonezja foty

2010-12-12T12:26:00.000-08:00

polaryżator

cześć pada deszcz

morza kres

pod wodospad, pod wodo stał

smakowity owoc naturalnego natrysku

Sebastiano Sabakaldo

mecz na fali

kapitan żeglugi poprzecznej – M. Mironiu

klin

pan kapelusz

brzuch dziecko woda

dawaj nura

nurek typowo powierzchowny

tak nie należy wyglądać

kalkomania

lipa ciężka

bracia mnisi

jeb w łeb

nic na nim nie siądzie tylko mała muszka

mała kucała

dziadzia

stare dobre małżeństwo

to dziecko jest małe

mossad

tylko tak żeby nie było hardcoru

małpiziew

Korea Południowa

2010-12-09T11:20:00.000-08:00

Portowe miasto Donghe przywitało nas rzęsistym deszczem. Już bez naszych ukochanych motocykli szliśmy trochę zagubieni przez miasto i szukaliśmy dogodnego miejsca do łapania stopa w kierunku Seulu. Po drodze zaszliśmy do knajpy i zjedliśmy tradycyjną koreańską zupę z owoców morza, posiłek był ponad przeciętnie pikantny. Sprawił, że nasze twarze stały się czerwone, a z oczu leciały łzy. Kiedy już znaleźliśmy się w odpowiednim miejscu i zaczęliśmy machać rączkami w celu zatrzymania samochodu, to okazało się, że sprawa nie jest taka prosta. Co prawda udało się zatrzymać kilka samochodów, ale dogadać się z szoferami to już nie za bardzo. Po jakiejś godzinie przyjechała policja, wsadzili nas do radiowozu, podarowali napoje gazowane i odwieźli na dworzec autobusowy. Dalej pojechaliśmy już autobusem.
W Seulu zamieszkaliśmy u niejakiej Dżejli – bardzo sympatycznej nauczycielki angielskiego. Tak się dobrze jakoś złożyło, że następnego dnia, a właściwie nocy ów dziewczyna zabiera nas na wycieczkę w góry. Czterdziesto osobowa grupa składająca sie głownie z nauczycieli angielskiego ( Kanadyjczyków, Amerykanów itd.) Ruszyliśmy w nocy wynajętym autobusem. Na miejsce startowe dotarliśmy nad ranem i poszliśmy w góry. Po kilku godzinach udało się zdobyć najwyższy szczyt kraju, 1700 metrów! Następnie schodziliśmy ze szczytu kilka godzin mijając po drodze przepiękny górski park narodowy przypominający nieco słowacki raj. Po kilkunastu godzinach marszu dotarliśmy do autobusu, który zawiózł nas do pensjonatu umiejscowionego tuż przy plaży. Zaczęła się impreza alkoholowa połączona z grillem, na stołach pojawił się boczek, krewetki, grzyby, kiszona kapusta i różnokolorowe warzywa. Ponad to piwo, sodzju (taka słaba 20% koreańska wódka), dwie flaszki rosyjskiej wódki, którą przemyciliśmy z Władywostoku. Bardzo szybko staliśmy się maskotkami imprezy, każdy chciał się z nami napić, pogadać, pogłaskać itd. Zabawa przeniosła się na plażę i trwała do rana. Na koniec musieliśmy ewakuować z plaży pewnego Kanadyjczyka, który to z nadmiaru wypitego alkoholu nie mógł się poruszać o własnych siłach. Następny dzień spędziliśmy na plaży, rozegraliśmy mecz plażowej piłki nożnej Korea kontra reszta świata. Po zaciętym pojedynku, pomimo klasycznego hat trica strzelonego przez Pietrzyka, polegliśmy na azjatyckim piaszczystym polu bitwy. Jednak wygrana drużyna z Korei pd. obdarowała nas piwem i szybko zapomnieliśmy o bolesnej klęsce. Po plażowych zabawach nadszedł czas powrotu, na tyłach autobusu jak to zwykle bywa zebrała się cała śmietanka wycieczki, zaczęło się picie koreańskiej wódki, śpiewy i nad wyraz inteligentne rozmowy. Nie wiedzieć, czemu, dwustukilometrowy odcinek drogi pokonaliśmy w czasie około 8 godz.
Po powrocie mieliśmy trochę czasu na zwiedzanie Seulu. Miasto odznacza się ultra nowoczesną infrastrukturą, przypomina trochę Łowicz, a nawet Nowe Łupki. Metro jest większe od tego warszawskiego, a wszystko jest jakies takie duże i czyste. Pewnego wieczoru zrobiliśmy naszej koreańskiej koleżance kolację. Menu wyglądało następująco - naleśniki z serem i grzybami oraz krem z brokułów, dziewczę było zachwycone tą całą wyżerką. Atmosfera też była bardzo miła. Kolejnego dnia chcąc wysłać pocztówki z tego ciekawego państwa usilenie szukaliśmy poczty. Zapytaliśmy się pewnego człowieka o najbliższy taki urząd. Mężczyzna okazał się bogatym biznesmenem i kompletnym idiotą. Zabrał nas taksówką do hotelu Hilton cały czas twierdząc, że są prostsze sposoby na wysłanie pocztówki niż pośrednictwo poczty. Mówił nam, że na poczcie nie był kilak lat, bo ma od tego ludzi. W Hiltonie wypiliśmy bardzo dobrą kawę, potem dostaliśmy pocztówki reklamujące ten luksusowy hotel. Potem zdziwieni całą sytuacją oddaliliśmy się autobusem w towarzystwie naszego dobroczyńcy. Pożegnaliśmy się z tym dziwolągiem, który chciał pomóc, ale jednak zaszkodził. Kartek nie wysłaliśmy, ponieważ zabrakło czasu. Morał z tego taki, że jak chcesz wysłać kartkę to idź na pocztę, a nie do Hiltona m celem bez jakimś pajacem.
Podjęliśmy decyzję, że naszym następnym podróżniczym celem będzie Indonezja, wiec szybko polecieliśmy na Bali.

Korea Południowa foty

2010-12-09T10:59:00.000-08:00

Seul city

stróż w boże ciało

metro

pogłowie

nie tak dawno w czwartorzędzie człowiek w obiad żarł żołędzie

król

koreańskie kosmitki

to ona nas przygarnęła!

widok

ptak po lewej

święte drzewo Akermanu

higiena przede wszystkim

koreoskała

mocna grupa

Ibuuuuna, pies w bluzie, z którym dzieliliśmy mieszkanie

kolejna odsłona stolicy

skuter towarowy

cyganie

giełda żarcia

pieprzone puste bułeczki

bałagan

człowiek mysz

tłum

wiernywyznawca

ojej!!!

tu mieszkał pies w skuterze, pies w skuterze!!!

dzień dobry!!!

Rosja 2

2010-11-29T08:13:00.000-08:00

Granice mongolsko-rosyjską postanowiliśmy przekroczyć w miejscu specjalnie do tego wyznaczonym. Próba jej pokonania w miejscu dowolnym mogłaby się zakończyć niepowodzeniem. Zawiłe procedury przekraczania granic, zostały doskonale przez nasze mózgoczaszki przyswojone. Już po kilku chwilach cieszyliśmy się faktem przebywania po drugiej stronie tej sztucznej bariery. Geograficzna osnowa, którą byliśmy oplątywani od najmłodszych lat pozwoliła nam na skojarzenie niezwykle istotnych faktów na temat tej części Rosji, którą niebawem mieliśmy zamiar przeciąć w znaczeniu przejechać. Pierwszy z faktów to warunki związane z sezonowością. Tak się złożyło, że ów sezon to cos na kształt pory roku. Korzystając z tablic geograficznych wyliczyliśmy zgodnie, że przyjdzie nam przemierzać rosyjskie bezdroża w porze roku zwanej jesienią. Gdy ową porę roku skojarzyliśmy z szerokością geograficzną odpowiadającą Rosji, równie zgodnie miny nam zrzedły. Zaczęliśmy weryfikować kolejne wiadomości jakie udało nam się zebrać na temat czekającego nas etapu trasy. Okazało się nagle, iż rosyjskie bezdroża to tzw. federalka, łącząca Moskwę z oddalonym o około 10 tysięcy km Władywostokiem, ekspresówko asfaltówka pozwalająca rozwijać prędkości nadludzkie, wymarzone, komfortowe.
Od natłoku tych wszystkich myslo-faktów mocno rozgrzały nam się czaszki, postanowiliśmy ochłodzić czerepy w największym na świecie zbiorniku z wodą słodką. Każdy kilometr dzielący nas od jeziora Bajkał pokonywaliśmy na naszych motocyklach, gdyż taka jest główna zasada podróży motocyklowych. Przywiązujemy do niej ogromną wagę. Niezłomna wiara we własne siły i ogromne doświadczenie owocowała jazdą bezpieczną, przynoszącą masę podniety.
Na drodze do jeziorka wyrosło jakiś bardzo odległy czas temu miasto Ułan Ude, zamieszkiwane w znacznym stopniu przez mniejszość etniczną zwaną Buriatami, których traktowaliśmy na równi z Ormianami i Szyitami. Tak nakazuje nasz kodeks traktujący wszystkich ludzi jednakowo, bez względu na kolor skóry czy płaszczy.
W Ułan Ude zatrzymaliśmy się na tzw. pół sutki w hotelu Barguzin. Sutka w terminologii rosyjskiej to doba. Natomiast pół sutki to odpowiednio pół doby, zatem 12 godzin. Pół sutka pozwoliła ograniczyć koszta do połowy oraz dokonać niezbędnej rejestracji, która tym razem okazała się fikcją.
Droga nad Bajkał minęła w jesiennych kolorach, głównie brzóz, ale i wielu innych gatunków drzew, których nazwy nie przychodzą nam zupełnie do głowy. Po raz kolejny nienaganna jakość nawierzchni rosyjskich pozwoliła nam sprawnie dotrzeć nad brzeg akwenu. Niespodziankę natomiast sprawiła nam aura. Rozpalenie ogniska i obcowanie z naturą odłożyliśmy na później kroki swe kierując do sklepiku wiejskiego w celu zrealizowanie chytrego planu wykrycia ludności charakteryzującej się gościnnością i otwartością do innostrańców. Cała akcja nie trwała długo, zaledwie po kilku minutach biadolenia, przebywająca w sklepie matka ekspedientki oddała pod naszą opiekę dom typu letniskowego. Dom letni czy nie, piec posiadał a zatem już na samym progu zyskał poklask. Na akomodacji się nie skończyło, sympatyczna pani oddała pod naszą głodna opiekę ryby i ziemniaczki. Niezrażeni brakiem piwa zorganizowaliśmy je we własnym zakresie.
Słoneczny ciepły poranek utwierdził nas w słuszności podążania dalej ku północy – wzdłuż wschodniego wybrzeża Bajkału, aby dotrzeć do Półwyspu Święty nos, który wynurza się na wysokość ok 1400 m znad lustra wody. Żądni przygody zapragnęliśmy dotrzeć do wioski Kurbylik, położonej na samym końcu półwyspu. Wiodła tam droga podszyta hardcorem, jak mawia nasz przyjaciel Lukrecjusz zwany również Wieśkiem. Po dotarciu do wioski myśliwsko rybackiej, otrzymaliśmy od jej mieszkańców 4 okazałe ryby w składzie: 2 okonie i 2 przedstawiciele jakiegoś gatunku. Rozpaliliśmy ogień i korzystając z naszego składanego rusztu, który już po pierwszym użyciu nie zobaczył siebie w pozycji złożonej, sporządziliśmy posiłek. Podarki pożarliśmy z należytym smakiem.
Towarzysząca przez ostatnie dni słoneczna pogoda uśpiła nasze obawy, lęki przed nieuchronnie nadchodzącym spadkiem temperatur, zwłaszcza w najdalej na północ wysuniętym rejonie amurskim, przez który wkrótce mieliśmy przejeżdżać. Dalej brnęliśmy na północ, gdy w miejscowości Barguzin jak niegdyś sam budda doznaliśmy oświecenia. Nieznany dotychczas głos szeptał złowieszcze „opamiętajcie się nieustraszeni, czym prędzej zmieńcie kierunek tułaczki na wschodni, to wam uratuje kończyny przed odmrożeniem a nerwy przed puszczeniem”. Poczym tajemniczy głos znikł w zakamarkach kory mózgowej. Z całą pewnością całe to zdarzenie nie było przypadkowe. Już po kilkuset km dopadł nas pierwszy poważny opad śniegu. Niezrażeni tego typu zjawiskiem gnaliśmy na wschód pokonując do 1000 km dziennie. Gdyby nie puste żołądki, które poprzez dłonie miały kontrole nad manetkami gazu prawdopodobnie nigdy byśmy się nie zatrzymali.
Rosyjska szama przyrządzana w przydrożnych zajazdach zdecydowanie trafiała w nasze gusta kulinarne. Barszcz czerwony, gulasz, naleśniki to, to co każdy zna choćby z barów mlecznych. Ostatnie podrygi notowały nasze niezniszczalne dwusekundowe namioty (tylko Sebaka pięciokrotnie scalał elementy stelaża, zakupionymi na bazarach Azji centralnej miedzianymi rureczkami). Temperatury w okolicach -10 stopni bez trudu pokonywały tropik, następnie warstwę wewnętrzną namiotu i śpiwór (zwłaszcza ten syntetyczny Pietrzyka) aby bez skrupułów dopasć i skutecznie wyziębić pragnącego usnąć motocyklistę. Nasze próby znalezienia bezpłatnego, a zarazem ciepłego noclegu zazwyczaj były owocne. Czy będąc kobietą pilnującą porządku na dworcowym holu czy uczennicą klasy szóstej dysponującą mieszkaniem nie zgodzilibyście się z naszymi błyskotliwymi pomysłami?
Pędząc tak co tchu natrafiliśmy na miasto Chita, które to mielismy okazję ”podziwiać” podczas China Expedition 2005. Leżące na trasie kolei transsyberyjskiej miasto może się szczycić jedynie tym faktem. Przynajmniej nam nie udało się dostrzec znaczących zalet. Jedynym atutem okazał się spory serwis, w którym zakupiliśmy olej silnikowy oraz lubrykanty zapewniające sprawne napędzanie całego układu silnik-koło. Nawiedzony przez nas warsztat miał ręce pełne roboty niczym wędkarz w stawie hodowlanym. Niezbędnej wymiany płynu po raz pierwszy postanowiliśmy dokonać własnoręcznie. Całe przedsięwzięcie okazało się niezwykle banalne dla tak doświadczonych serwisantów jak my. Jeszcze kilka bryzgów na łańcuch nowo zakupionym japońskim super smarowidłem i w drogę. Już mieliśmy opuszczać Chitę gdy Pietrzyk przypomniał sobie o braku odpowiednio ciepłych rękawic. Dokonał więc zakupu niezwykle solidnych, o wysokiej widzialności, zaprojektowanych z myślą o budowniczych dróg – rękawic „Alaska”. Właściciel wkrótce po zakupie przekonał się o ich bezużyteczności i powrócił do starszych rękawic kuchennych w kolorze maskującym moro zakupionych jeszcze w odległym Kazachstanie.
Jak zwykle po wymianie oleju w naszych afrykach, poczuliśmy wiatr w plecy. Tym razem ten przenikliwy, mroźny wicherek nie napawał optymizmem. To był znak, że przed nami najgorsze dni z najgorszych. A właściwie jeden dzień, gdy temperatura w południe wynosiła około -8 stopni. Nawet kilka par skarpet i opatulenie butów futrem syntetycznym, które otrzymaliśmy od dobrodusznych panów nie powstrzymywały skutecznie mrozu. Ratując się przystankami w zajazdach, rozgrzewani herbatą wreszcie dotarliśmy do punktu, od którego zaczęliśmy podążać bardziej na południe niż wschód. Owszem trochę to zawiłe, ale tak wynika z mapy, zatem trzymajmy się tego. Z godziny na godzinę pokrywa śnieżna ustępowała, aż po dniach dwóch na drzewach znów dostrzegliśmy zielone płatki zwane liśćmi. To Władywostok! Kres naszej podróży, senne marzenie, waran z Komodo, okruszki na talerzu.

Dzięki CS (couchsurfing.com) udało nam się pobyt we Władywostoku spędzić chyba najlepiej jak to możliwe. Przygarnąć nas postanowiła niezwykle sympatyczna para małżeńska składająca się z dwóch osobników płci przeciwnej. Jedną z nich była Polka Magda a drugą Rosjanin Evgenij zwany Jeką (Rzeką). Ogromu pomocy i życzliwości, jakimi nas obdarzyli nie było końca. Już na samym początku zgodzili się abyśmy ich mieszkanie okupowali przez kilka dni. Prawdopodobnie nie ma na świecie drugich takich, którzy podjęli by się takiego wyzwania. Goszcząc u siebie dwóch ociekających trudem przebytej drogi głodomorów, śmierdzieli i bałaganiarzy ściągnęli z pewnością na siebie gniew samego stwórcy! Dziękujemy zatem jeszcze raz na lamach naszego bloga!
Pozostawienie Afryk we Władku wiązało się z koniecznością odwiedzenia urzędu celnego, zatem pierwsze kroki po przybyciu skierowaliśmy właśnie tam. Jak twierdził Pan pełniący role ochroniarza, aby załatwić sprawę przedłużenia pozwolenia na pobyt motocykli w Rosji do jednego roku potrzebujemy przedstawiciela będącego obywatelem Rosji. Postanowiliśmy zatem poprosić naszego gospodarza Jekę o pomoc. Jeka bez zastanowienia zgodził się na nasze warunki. 600 dolarów dziennie oraz butelka dobrej rosyjskiej wódki załatwiła sprawę. Juz po pierwszych minutach ogarniania naszej sprawy przez Jekę okazało się, ze odwiedziliśmy nie ten urząd. Naszym miał zająć się oddział morski urzędu celnego. Cholernie niesympatyczna pani po pół godziny nie zwracania na nas uwagi oznajmiła, ze musimy sprawę przedstawić pisemnie po rosyjsku. Nasza doskonała znajomość rosyjskiego w piśmie, mowie i uczynku pozwoliła na oddanie tej sprawy w ręce Jeki. W niespełna kilka chwil sporządził niezbędne dokumenty. Dostarczyliśmy je bez zwłoki na biurko Pani olewającej nas bez opamiętania i skrupułów. Po obejrzeniu papierów i paszportów stwierdziła, ze nie jest w stanie nam pomoc, gdyż nasza wiza kończy się za miesiąc. Wiec z jakiej racji mamy otrzymać pozwolenie na przebywanie motocykli przez rok. Studiując kolejne strony urzędowych dzienników nie wiedziała, że znajduje sie w polu silnego oddziaływania naszego uroku. Przebywanie w nim odniosło upragniony rezultat. Po kilkunastu minutach oznajmiła, ze dostaniemy owo pozwolenie. Sukces – tak nazwaliśmy cala operacje.
Operacja sukces pozwoliła na podjecie dalszych działań – zakupienie biletu na prom relacji Władywostok – Donghae (Korea Południowa). Szkoda, ze nie widzieliście min Magdy i Jeki, kiedy dowiedzieli się, ze najbliższy prom jest za niespełna tydzień. Tak szczęśliwych nie widziano ich ponoć od czasu rozpadu Yugoslawii.
W drodze rozsądnych przemyśleń postanowiliśmy nasze maszyny przezimować w jednym z klubów motocyklowych. Padło na Iron Tigers, znany i lubiany klub, chętnie pomagający przybyszom z rożnych zakątków świata.
Oczekując na prom nie próżnowaliśmy, wybraliśmy się na południe (rejon Hasański), pod granicę północno koreańską aby po raz ostatni zaznać ekstazy z możliwości prowadzenia motocykla. Jak się okazało nie taki był cel naszego przyjazdu według pograniczników rosyjskich, na których natrafiliśmy niespełna kilometr od granicy. Szczęśliwie skończyło się na sporządzeniu kilkustronicowego raportu i odesłaniu nas poza obręb strefy przygranicznej.
Innym razem wybraliśmy się z naszymi gospodarzami na wyspę Ruską gdzie zwiedziliśmy artylerie, która sprawnie odstraszała japońską marynarkę podczas II Wojny Światowej. Zachwytom nad pięknem przyrody nie było końca, gdy nagle dnia 21ego października wkroczyliśmy na prom do Korei, zakupując przedtem kilka litrów rosyjskiej wódki, która pomogła załagodzić objawy choroby morskiej.

Osiągając motocyklowy kres wyprawy odczuwaliśmy ogromna satysfakcje. Po przebyciu około 20 tysięcy km wjeżdżamy do Władywostoku na sprawnych maszynach i bez obrażeń. Niby nic specjalnego rzekłby jakiś pieprzony ignorant, ale dla nas jak i całej reszty świata było to wydarzenie niezwykle istotne. Szczęściu, jak to w romantycznych historiach bywa towarzyszył smutek. Nadszedł nieunikniony czas rozłąki z czymś co przez ostatnie 13 tygodni poprzez dupę woziło cała resztę naszego ciała oraz dobytek.

Rosja 2 foty

2010-11-29T07:42:00.001-08:00

Bajkał brzeg

przez cierpliwość osiągasz kres

oziero

Święty Nos

Nos Święty

bagna bezzałogowe

ryba gril w Kurbylik

Kurbylik

skurczybyk

federalka jak ta lalka

grizzly the bear

tak zachodzi na syberii

pokoik szóstoklasistki

droga bez zakręta

parom do Hasańskiego

Władywostok to nie Rostock

Korea Północna tuż zarogiem

wrak fińskiego statku wodnego

nieopodal jedliśmy ostrygi

rybka za 15 złotych sztuka

Ukrainka z Brzescia?

rybka lubi pływać

AKCJA POCZTÓWKA

2010-11-26T04:45:00.000-08:00

Zainspirowani akcją charytatywną zorganizowaną przez poznanych wcześniej Roberta i Anię (www.ku-sloncu.org), postanowiliśmy wystąpić z podobną inicjatywą. Akcja polega na wysyłaniu przez nas pocztówek do osób, które chcą wesprzeć ten projekt. Aby otrzymać pocztówkę należy przesłać na podane niżej konto kwotę 15 zł z dopiskiem „Pocztówka” oraz podaniem swojego adresu. Dla pewności prosimy o wysłanie e-maila z nazwiskiem i adresem na sebakaa@gmail.com. Koszt przesłania kartki z Azji do Polski to około 3-4 zł. Pieniądze, które uzyskamy, będziemy mogli przeznaczyć na wyposażenie i pomoc dla jednej ze szkół w regionie.
Wszystkim, którzy zaangażują się w projekt BARDZO DZIĘKUJEMY!

Inspired by charity action organized by Robert and Ania (www.ku-sloncu.org), that we have met before, we decided to come up with similar action. Project is about sending postcards to all the people who would like to support us. To receive a postcard you need to send to an account (no. below) 15 PLN (5 USD, 4 EUR) with note “Postcard” and your address. To make sure please send an e-mail with your name and address to sebakaa@gmail.com. Cost of sending a postcard from Asia to Europe is about 3-4 PLN (1 USD – 1 EUR). Money that we are going to receive we want to use for buying an equipment and helping one of the schools in the region.
To all of those who will be part of this project BIG THANK YOU!

Sebastian Królikiewicz
PL60 1090 1102 0000 0001 0646 4671